Kobbie Mainoo və Dünya Kubokunda Kənarda Qalan İstedad

Kobbie Mainoo bu Dünya Kubokunda kənarda qalan adam obrazına çevrilib.

Hər oyundan sonra eyni mənzərə: soyunub-geyinmə otağından birinci o çıxır, komanda avtobusuna birinci o minir. Yanında komanda yoldaşı yoxdur, söhbətə qoşulan yoxdur. Üzündə uşaqcasına küskünlük deyil, amma nəsə çatmayan, nəsə alınmayan bir şeyin izi var. Bir az çaşqın, bir az da yerini tapa bilməyən gəncin baxışı.

Bu turnirdə meydanda görünməyən üç meydan oyunçusundan biridir o. Digərləri Ivan Toney və Trevoh Chalobah. Onların vəziyyəti daha aydındır. Chalobah zədələnən Tino Livramento-nun əvəzinə son anda heyətə qoşuldu və başdan bilirdi ki, ehtiyat müdafiəçi rolundadır. Çox oyunda onun da önündə ehtiyat skamyasında John Stones oturub.

Toney-yə isə Thomas Tuchel açıq şəkildə rolunu izah etmişdi: o, “finisher”dir, yəni Harry Kane zədələnməyənə və ya komanda penaltilərə qalmayanadək əsas heyətdə yeri çətin görünən hücumçu. Kane isə bu yay tam sağlamdır, artıq altı qol vurub. Hələ penalti seriyası da olmayıb ki, Toney üçün xüsusi ssenari işə düşsün.

Mainoo-nun hekayəsi fərqlidir. Burada məyusluq var. Hətta bir az da ruh düşkünlüyü.

Avropanın zirvəsindən kənar skamyaya

Manchester United-in gənc yarımmüdafiəçisi cəmi 18 yaşında ikən Euro 2024 finalında İngiltərənin start heyətində meydana çıxmışdı. O gün ona parlaq beynəlxalq karyera vəd edilirdi. Elə düşünməyə də haqqı vardı.

Yəqin ki, bu hələ də belə olacaq. Amma bu yayın sərt həqiqəti başqa cürdür: ABŞ və Meksikada keçirilən Dünya Kubokunda o, bir dəqiqə də olsun oynamayıb.

Bu, xüsusilə iki faktı nəzərə alanda daha da təəccüblüdür. Birincisi, Jordan Henderson Meksika üzərində qələbədən sonrakı bayramda biləyini sındırdı və turniri vaxtından əvvəl bitirdi. İkincisi, Tuchel onun yerinə və ümumiyyətlə, mərkəzdə seçdiyi alternativlərə baxanda Mainoo-nun sıraya düşməməsi sual doğurur.

Declan Rice və Elliot Anderson bu komandanın açıq-aşkar sevimli cütlüyüdür və turnir boyu mərkəzdə hökmranlıq ediblər. Anderson-un Manchester City-yə keçidi turnirin ortasında rəsmiləşəndən sonra onun oyunu daha da açılıb, xüsusilə də Norveçə qarşı 1/4 finalda bu Dünya Kubokundakı ən yaxşı çıxışını göstərib.

Rice isə İngiltərənin kapitan köməkçisidir və sağlam olan kimi ilk yazılan adlardan biridir. Bu turnirdə xəstəlik və xırda zədələrlə mübarizə aparsa da, indiyədək onu meydandan ciddi müddətlik uzaq sala bilən heç nə olmamışdı.

Miami istisində əldən qaçan fürsət

Meksikadakı mədə-bağırsaq infeksiyası Rice-ı Norveç matçından üç gün əvvəl yatağa məhkum etmişdi. Nəticədə Miami-istisində o, cəmi 45 dəqiqə dözə bildi.

Bu anda Mainoo öz şansını real hesab etməyə tam əsas tapırdı. Turnir boyu gözlədiyi an sanki gəlmişdi. Amma Tuchel fərqli yol seçdi və iki futbolçunu onların ən güclü mövqeyindən kənarda oynatdı.

Əvvəlcə Rice-ın əvəzinə Eberechi Eze meydana daxil oldu. Baş məşqçi daha hücumameyilli futbol istədiyini dedi, Arsenal oyunçusunun xətləri yararaq ötürmələr verəcəyinə, komandanın hücumda dişliliyini artıracağına ümid etdi.

Mainoo haqlı olaraq iddia edə bilər ki, onun enerjisi və ötürmə dəqiqliyi, xüsusilə də istinin komanda yoldaşlarının gücünü tükətdiyi ikinci hissədə, İngiltərəyə çox gərək ola bilərdi. Amma o, yenə də skamyadan qalxmadı.

Bir qədər sonra yarımmüdafiəyə bu dəfə Reece James çəkildi – özü də hamstring zədəsi ilə mübarizə aparmasına baxmayaraq. Tuchel uzun müddətdir ona müdafiə yönümlü yarımmüdafiəçi kimi güvənir, halbuki onun əsas mövqeyi həm İngiltərə, həm də Chelsea üçün sağ cinah müdafiəçisidir.

Daha sonra zəncirvari effekt başladı. Sağ cinahda müvəqqəti oynayan Ezri Konsa qıcolma səbəbindən əvəzlənməli oldu. James yenidən müdafiəyə çəkildi. Bu an Mainoo-nun gözləri yenidən işıldamalı idi – meydanın mərkəzində boşalan yer, yorulan komanda, hesabı qorumaq və ya oyuna nəzarəti bərpa etmək üçün təbii yarımmüdafiəçi ehtiyacı...

Amma yenə yox. Tuchel bu dəfə mərkəzə Morgan Rogers-i buraxdı, Eze isə sol cinaha keçdi.

Məntiq var, amma zərbə də ağırdır

Bu ardıcıl qərarlar Mainoo üçün nə qədər ağır olsa da, Tuchel-in baxış bucağını başa düşmək çətin deyil. O, hazır formaya, təcrübəyə və öz sistemində daha çox sınadığı oyunçulara üstünlük verir. James-in müdafiə etibarlılığı, Eze-nin topa münasibəti və xətlər arasında hərəkəti – bunlar baş məşqçinin bu qədər riskli mərhələdə güvəndiyi keyfiyyətlərdir.

Bu, İngiltərənin ən parlaq gənc istedadlarından biri üçün acı reallıqdır. Skamyada oturur, komanda yarımfinala doğru irəliləyir, o isə hələ də bu Dünya Kubokunun bir hissəsi kimi özünü hiss etməyə çalışır.

Tuchel isə başqa ritmlə yaşayır. O, fərdi hekayələrdən çox, kuboku düşünür. Və bu yarışda hər dəqiqə, hər seçim, hər dəyişiklik həmin “son mükafat” üçün hesablanır.

Mainoo-nun vaxtı gələcəkmi? Yoxsa bu Dünya Kuboku onun üçün unudulmaz deyil, görünməz turnir kimi yadda qalacaq? Bu sualın cavabını indi yalnız meydan yox, Tuchel-in ehtiyat skamyasına baxışı müəyyənləşdirəcək.