Leyton Orient-in Zədələrlə Mübarizəsi: Heç-heçə, Suallar
Leyton Orient üçün bu, daha çox səbr oyunu idi, futbol yox. BetWright Stadium-da Mansfield-ə qarşı 0:0 hesablı heç-heçə, meydanda olduğu qədər texniki zonada da yorucu keçdi. Richie Wellens matçdan sonra nəticədən çox, əlində qalan komandanın halına baxıb danışdı.
Zədələrin kölgəsində sıxılan oyun
Oyunun özü rəngsiz başladı, elə rəngsiz də davam etdi. İlk dəqiqələrdən Mansfield topa daha çox sahib oldu, oyunu Orient-in yarımmeydanına daşıdı, amma bu üstünlük real təhlükəyə çevrilmədi. Temp var idi, dişləmə yox.
21-ci dəqiqədə ilk dəfə ev sahibləri həqiqi sınaqla üz-üzə qaldı. Lucas Akins cərimə meydançasının kənarından aşağı zərbə endirdi, Will Dennis isə vaxtında yerə enib topu dirək yanından küncə çıxardı. Bu epizod Mansfield-in oyuna nəzarətini təsdiqlədi, amma hesabı yox.
Orient üçün daha pis xəbər isə topdan çox, tibbi heyətlə bağlı idi. 33-cü dəqiqədə komandanın əsas dirəklərindən biri olan Idris El Mizouni ağrı hiss edərək oyunu tərk etdi. Onun yerinə Tyreeq Bakinson daxil oldu. Wellens üçün bu, sadəcə erkən dəyişiklik deyildi, artıq iki rəqəmli sayda zədəlisi olan heyətdə növbəti itki idi.
Mansfield ilk hissədə daha səliqəli, daha inamlı oynadı. Nigel Clough-un komandası topu yaxşı dövr etdirdi, cinahlardan hücumlar qurdu, amma son zərbə yox idi. Üstünlük var idi, amma tablo yenə donmuşdu.
Orient oyuna dönür, amma son toxunuş çatmır
Fasilədən sonra sanki komandalar paltar otağında rolları dəyişdi. İkinci hissəyə daha iti başlayan tərəf bu dəfə Orient oldu. Pressinq yüksəldi, Mansfield müdafiədən top çıxarmaqda çətinlik çəkməyə başladı. Lakin London təmsilçisinin problemi eyni qaldı: son zona, son qərar, son zərbə.
Zədələr səbəbilə hücum potensialı onsuz da məhdud olan Wellens-in komandası üstünlüyü ancaq topa sahibolma faizi ilə göstərə bildi. Qapı qarşısında isə real təhlükə demək olar ki, yaranmadı.
Mansfield isə oyunun gedişində geri çəkilsə də, standart vəziyyətlərlə diş göstərməyə çalışdı. 66-cı dəqiqədə Akins-in uzun atışı cərimə meydançasında qarışıqlıq yaratdı, Ryan Sweeney başla zərbəni çərçivəyə yönəltdi, Dennis isə bu dəfə də diqqətli olub topu qapı tirinin üzərindən çıxardı.
Orient-in ən ümidverici epizodlarından biri 75-ci dəqiqədə gəldi. Gənc hücumçu Dom Ballard boşluğa sızdı, qarşısında açıq məkan tapdı, amma zərbəsi tamamilə hədəfdən yayınaraq qapıdan xeyli aralı keçdi. Bu, oyunun son əhəmiyyətli hücumu oldu. Stadiondakı ab-hava da sanki həmin anda oyundan əlini üzdü.
Son 20 dəqiqə isə daha çox ehtiyat futboluna çevrildi. Wellens özü də etiraf etdi ki, bu mərhələdən sonra komanda qələbə üçün sonadək getmədi, risk etmədi. Zədələrlə əzilən heyətlə, məhdud ehtiyat skamyası ilə onun üçün bir xal itki yox, zəruri minimum idi.
Wellens: “Qazanmayacaqsansa, heç olmasa uduzma”
Matçdan sonra Richie Wellens-in sözlərində həm rahatlıq, həm də dərin narazılıq hiss olunurdu. O, mövcud vəziyyətdə bu nəticəni qəbul etdiyini gizlətmədi. Təcrübəli mütəxəssis, təxminən 10 oyunçunun zədə səbəbindən sıradan çıxdığını xatırladaraq, skamyadakı seçim imkanlarının demək olar ki, tükəndiyini vurğuladı.
Onun üçün bu axşamın əsas müsbət tərəfi sıfır buraxılan qol idi. Hücum xəttində “atəş gücü”nin çatışmadığı bir gündə, ən azı arxada səhvsiz oynamaq vacib idi. Wellens-in fikrincə, belə şəraitdə “əgər qazanmaq üçün gücün yoxdursa, heç olmasa uduzma” yanaşması bu oyunda reallığın diktəsi idi. O, indi ümidini şənbə gününə, o vaxta qədər 2-3 futbolçunun sıraya qayıdacağı ehtimalına bağlayıb.
Clough və Mansfield: intiqam yox, hesab bərabərləşdi
Mansfield tərəfi üçün bu heç-heçə daha fərqli mənaya malik idi. Bir xal onların 2024-25 mövsümündə topladıqları xalların sayını ötən mövsümlə bərabərləşdirdi və League One-da yerini praktik olaraq təmin etdi. Rəsmi olaraq hələ heç nə elan olunmasa da, Nigel Clough artıq rahat nəfəs ala bilər.
Clough-un yaddaşında isə başqa bir rəqəm də vardı: keçən mövsüm Leyton Orient-in komandasına vurduğu altı qol. Bu dəfə tablo sıfırlandı, amma onun baxışında bu, geriləmə yox, irəliləyiş idi. Müdafiədə daha nizamlı, oyunun ilk 20 dəqiqəsində isə kifayət qədər aqressiv idilər. Elə Clough da məhz həmin start periodunu xatırladaraq, matçı orada qazanmalı olduqlarını dedi.
Meydanda bəlkə də az şey baş verdi, amma baş məşqçi üçün bu 90 dəqiqənin başqa bir üstünlüyü də vardı: BetWright Stadium-un meydançası. Clough, mövsüm boyu oynadıqları ot örtüləri arasında bəlkə də ən yaxşısının bu olduğunu qeyd etdi. Komandasının topa nəzarətini və kombinasiyalarını da bir qədər buna bağladı.
Mansfield üçün bu bir xal kağız üzərində sadə rəqəmdir, amma kontekstdə – təhlükəsizlik, keçən mövsümün ağır xatirələrinin silinməsi, oyun keyfiyyətinin artması – daha böyük məna daşıyır.
Sakit tablo, gərgin sabah
BetWright Stadium-dan tabloya baxanda hər şey sadə görünür: 0:0, bölüşdürülmüş xallar, quru hesab. Amma xətlərin arasında tamam başqa hekayə yatır. Bir tərəfdə heyəti dağılmış, skamyası boşalan, risk etməkdən çox zədələrdən qorxan Leyton Orient. Digər tərəfdə isə, yavaş-yavaş League One-da öz mövqeyini bərkitməyə başlayan, keçmişin ağır məğlubiyyətini arxada qoyan Mansfield.
Bu axşam böyük səhvlər, inanılmaz xilaslar, dramatik qollar yox idi. Bəzən mövsümü müəyyən edən də məhz belə sakit, səs-küysüz axşamlardır.
İndi sual başqa şeydir: Leyton Orient zədə dalğasından nə vaxt çıxacaq və o vaxta qədər bu cür “təhlükəsiz heç-heçələr” onların ambisiyalarını nə qədər cilovlayacaq?
