Manchester United-in müdafiə problemi: qələbə yox, amma tendensiya var
Manchester United Liverpulda çox şeyi düz etdi. Amma ən vacibini yox.
Everton səfərində 2:2 – və hiss olunur ki, bu hesab rəqəmlərdən daha çox şey deyir. Hücumda son toxunuş çatmadı, hesabı qorumaqda soyuqqanlılıq, müdafiədə isə bir az belə nizam-intizam.
Bir neçə dəfə önə keçdilər, oyunun ritmini ələ aldılar, fasilələrdən sonra iki dəfə qol tapdılar. Ancaq qapını bağlaya bilmədilər.
Hücum var, “9 nömrə” yox
United-in ön xətti yaradıcılıq baxımından pis görünmürdü. Üç yaradıcı hücumçu kombinasiyaları qurdu, arxa xətlər arasında boşluqlar tapıldı, amma cərimə meydançasında kəsərli hədəf yox idi. Top ora çatanda kim o qaçı edəcək, kim mərkəz müdafiəçilərinin arasından çıxıb zərbə vuracaq – bu sual açıq qaldı.
Benjamin Sesko sağalandan sonra bunu müəyyən qədər həll edə bilər. Bryan Mbeumo yenidən mərkəz hücumçusu roluna qaytarılsa, bu da çıxış yolu ola bilər. Amma sağ cinahda Amad-ın yoxluğu hiss olunur. Shea Lacey hələ bu səviyyə üçün bir az erkən görünür, Matheus Cunha-nın sağ cinahda düşünülməməsi də variantları azaldır.
Hücumdakı bu boşluq hələlik yaradıcılıqla ört-basdır olunur. Amma rəqiblər gücləndikcə, bu çat daha qabarıq görünəcək.
Eyni ssenari: üç oyunda altı qol
Məsələnin digər ucu daha narahatedicidir. Mövsümün ilk üç matçında hər dəfə iki qol buraxmaq artıq təsadüf deyil, tendensiyadır.
Everton hücumda xeyli çətinlik çəkən komanda kimi tanınır. Amma yenə də iki dəfə United-in qapısını yol tapa bildilər. Üstəlik, rəqəmlər daha ağır ola bilərdi.
Luke Shaw bu dəfə əvvəlki iki oyuna nisbətən daha yaxşı təsir bağışladı. Marcus Rashford ilə üst-üstə düşən qaçlar, bir neçə vacib blok, cərimə meydançasına keyfiyyətli ötürmələr – və nəhayət, 88-ci dəqiqədə Benjamin Sesko-nun başla vurduğu, hamının “qələbə qolu” sandığı ötürmə də məhz ondan gəldi.
Amma tabloya baxanda başqa şey görünür: Shaw və qapıçı Lammens 83-cü dəqiqədə Tyrique George-un hesabı 1:1 edən qolunda pay sahibi oldular. Shaw yenə içəriyə çox sıxıldı, cinahda George üçün boş zona açıldı. Gənc hücumçu topu yaxın dirəyin yuxarı bucağına sancdı. Lammens toxundu, amma xilas edə bilmədi.
Müdafiənin qalan hissəsi də inandırıcı deyildi. Harry Maguire, Lisandro Martinez və Diogo Dalot ayrı-ayrılıqda zəif idi, birlikdə isə Evertona çoxlu şans verdilər. 42-ci dəqiqədə Thierno Barry baş zərbəsini qapıdan yuxarı vurmasa, Maguire tam günahkar kimi yadda qalacaqdı. Bir az sonra Dalot-un cərimə meydançasından çıxarış cəhdi topu birbaşa Jarrad Branthwaite-ə “hədiyyə” etdi, xoşbəxtlikdən zərbə düz Lammens-ə getdi.
Dalot-un mərkəzdə uğursuz ötürməsi Shaw və Martinez-i Brennan Johnson-ın arxasınca qaçmağa məcbur etdi. Blokladılar, amma bu epizod da müdafiənin nə qədər kövrək olduğunu göstərdi.
Geri çəkilən United, gələn təzyiq
United ikinci hissənin böyük bölümünü 1:0 hesabı ilə öndə keçirdi, amma topu istəmirmiş kimi oynadı. Geri çəkildilər, təşəbbüsü Everton-a verdilər və təzyiq qat-qat artdı.
Bu qədər geriyə qapananda, uzaqdan “raketlər” üçün dəvət göndərmiş olursan. Elə də oldu. Əvvəl George, sonra isə son saniyələrdə Ainsley Maitland-Niles.
Tyrique George-un 90-cı dəqiqədə daha bir dəfə yaxın dirəyə vurduğu zərbəni Lammens xilas etdi, ofsayd da qeydə alındı. Amma xəbərdarlıq artıq verilmişdi. United onu dinləmədi.
Carrick hesab bərabərləşəndən sonra cinah müdafiəçilərini dəyişdi: Mazraoui sol cinaha, Leny Yoro sağa keçdi. Dəyişikliklər oyunu sabitləşdirmək əvəzinə daha da qarışdırdı. Son hücumda Hayden Hackney Yoro-nu asanlıqla keçdi, topu cərimə meydançasına ötürdü, Mazraoui-nin uğursuz uzaqlaşdırması isə birbaşa Maitland-Niles-in önünə düşdü. Onun zərbəsi isə “Puskas” söhbətlərini xatırladan bir qola çevrildi.
Bu, Everton üçün xilas, United üçün isə növbəti itirilmiş iki xal idi.
Problem təkcə adlarda deyil
Sual indi budur: məsələ fərdlərdədir, yoxsa sistemdə?
Carrick-in Dalot və Shaw-ı meydanda saxlaması nəyisə dəyişərdimi? Yoxsa bu komanda hazırda kim oynasa da, müdafiə olunmağı bacarmayan kollektiv təsiri bağışlayır?
Matthijs de Ligt yaxın günlərdə noyabr 2025-dən bəri ilk dəfə meydana qayıda bilər. Amma bir oyunçu bütün struktur problemini həll edə bilərmi? Gənc Ayden Heaven üçün daha çox dəqiqə axtarmağın vaxtı çatıb? Bu suallar artıq real gündəmdir.
Məsələ təkcə cinah müdafiəçilərinin fərdi səhvlərində deyil. Onların arxasında qoyduğu boşluqlar, mərkəz müdafiəçilərinin daim geniş zonaları bağlamağa məcbur qalması, komandanın ümumi balansı – hamısı bir-birinə bağlıdır. Yayda diqqət daha çox yarımmüdafiənin yenilənməsinə yönəldi, arxa xətt isə sanki ikinci plana atıldı.
İndi isə nəticə ortadadır: United topa sahib olanda daha rahat görünür, yarımmüdafiə daha çevikdir, hücumda ideyalar çoxdur. Amma hər sürətli əks-hücumda, hər cinahdan gələn reyddə bu komanda kövrək görünür.
Və bu, növbəti həftə başlayacaq Champions League öncəsi ən qorxulu siqnaldır. Hücum səni qrupdan çıxara bilər, amma belə müdafiə ilə mövsüm harada bitə bilər?
