Miovski “Ibrox”da xilasedici qol atdı, suallar qalır

“Ibrox”da son dəqiqələr uzandıqca uzanırdı. Skor tablo dəyişmirdi, tribunadan əsəbi fitlər düşürdü, yüzlərlə azarkeş artıq çıxışlara yönəlmişdi. Bu oyunun hekayəsi, elə bil ki, yazılıb qurtarmışdı: pərakəndə ikinci hissə, itirilən ritm, əsəbləşmiş tribunal.

Sonra isə səhnəyə Bojan Miovski çıxdı.

Bir qol, yeddi xallıq uçurum

Uzatma dəqiqələri yeni başlamışdı ki, Miovski cərimə meydanında özünə lazım olan o kiçik boşluğu tapdı və sərrast zərbə ilə “Rangers”i xilas etdi. Təkcə oyunu yox, bəlkə də mövsümün tonunu dəyişdi.

Əgər o top qapıdan keçməsəydi, söhbət tam başqa cür olacaqdı. “Ibrox”u bürüyən fit səsləri, Derek McInnes ətrafında yenidən alovlanacaq təzyiq, tribunadan sərt şüarlar… Üstəlik, həmin vaxt “Celtic” artıq Perth-də “St Johnstone” üzərində eyni hesabla qalib gəlmiş, liqada yüzfaizlik seriyasını qorumuşdu.

Bu o demək idi ki, “Rangers” cəmi altı turdan sonra çempiondan yeddi xal geri qala bilərdi. Belə bir fərqlə “Old Firm” həftəsinə girmək – komandanın yelkənlərini tam boşalda bilərdi.

Miovskinin qolu bu ssenarini cırıb atdı. Son 270 saniyə ərzində “St Mirren” cavab tapa bilmədi və final fitindən sonra meydanda elə səhnələr yaşandı ki, adətən kubok qaldıranda görürük. Bu, sevincdən çox, boğazdan çıxan dərin bir rahatlıq idi.

Rəqəmlər McInnes-i qoruyur, oyunun özü isə xəbərdarlıq edir

Reallıqda isə sual qalır: bu qol “Rangers”i haraya qədər daşıya bilər?

Komanda artıq evdə beş oyundur uduzmur, son dörd matçda qələbə qazanıb. Avqustda “Hibernian”a məğlubiyyət və avrokuboklardan erkən vidalaşmadan sonra McInnes üçün vəziyyət xeyli gərginləşmişdi. İndi isə o, tam haqlı olaraq statistikanı önə çəkə bilər: yeddi liqa oyununda altı qələbə, dörd ardıcıl qələbə seriyası, yeganə buraxılan qolun da avtoqol olması.

Bir ay əvvəl “St Mirren” eyni arenada Liqa Kubokunda 5:1 hesabı ilə darmadağın edilmişdi. İndi isə ardıcıl dörd qələbənin hamısı cəmi bir top fərqi ilə gəlib. Rəqəmlər müsbətdir, amma oyunun dili başqa şey deyir: bu komanda hələ tam formalaşmayıb, McInnes-in yenidən yığdığı heyət hələ də yolda düzəlir.

Baş məşqçi bunu gizlətmir. BBC Scotland-a danışarkən o, oyunun ilk saatını xüsusilə vurğuladı: “İlk saat çox güclü idi, xüsusən də birinci hissə. “St Mirren”i tam sıxışdırdıq, əsl hücum fırtınası idi.”

Amma fasilədən sonra tablo hələ də 0:0 idi. Və bu, rəqib üçün gizli silaha çevrildi.

McInnes etiraf edir ki, ikinci hissənin müəyyən dövründə “St Mirren” daha inamlı oynadı, “Rangers” isə saysız-hesabsız yanlış qərarlarla özünü çətinliyə saldı. “Rəqib 20 dəqiqəlik periodda bizdən yaxşı idi, daha çox inamla oynadılar, biz isə çox zəif qərarlar verdik,” – deyə o bildirir. Məhz həmin anlarda “Ibrox”dakı gərginlik yüksəldi, meydanda isə “Rangers” oyunu itirməyə başladı.

Qələbə var, amma narahatlıq da itməyib

McInnes son dəqiqə qollarının gətirdiyi emosiyanı müdafiə edir: “Son dəqiqə qolları oyunçular, məşqçilər və azarkeşlər üçün möhtəşəmdir. Əlbəttə, özümüzü o vəziyyətə salmaq istəmirik, amma sona qədər dözüb qalmaq da komandanın xasiyyətidir.”

O, eyni zamanda açıq mesaj verir: bu komanda hələ çox şeyi yaxşılaşdırmalıdır, amma nəticə qazanaraq inkişaf etməlidir. Çünki bu mövsüm nəyəsə iddia etmək üçün həm qələbələrə, həm də oyun keyfiyyətinə ehtiyac var.

Keçmiş “Rangers” yarımmüdafiəçisi Andy Halliday də oyunda müsbət cizgilər gördüyünü deyir. Onun fikrincə, xüsusən ilk hissədə komanda top­suz oyunda son 3-4 matçla müqayisədə xeyli irəliləyiş göstərib: daha aqressiv, daha intensiv, daha çox qol imkanı. Amma ön xətdə həlledici zərbədə o amansızlıq çatmır.

Halliday ikinci hissə ilə bağlı McInnes-lə eyni fikirdə deyil. Onun düşüncəsinə görə, “St Mirren” təkcə 20 dəqiqəlik periodda yox, daha uzun müddət oyunun ipini ələ alıb, “Rangers” isə nəzarəti itirib, tez-tez tələsik, həddən artıq birbaşa oyuna keçib. Nəticə verdi, amma risk həddindən artıq idi.

Zədələr, boş qalan hücum xətti və gözlənilməz xilaskar

McInnes-in işini çətinləşdirən əsas amillərdən biri hücum xəttindəki itkilərdir. Uzunmüddətli zədə səbəbindən həm Youssef Chermiti, həm də yayda transfer olunan, mövsümə əsas hücumçu kimi başlayan Lawrence Shankland sıradan çıxıb. İndi isə yenicə gətirilən yapon cinah oyunçusu Daisuke Yokota qasıq əməliyyatına göndərilir. Hər yeni xəbər hücum variantlarını bir az da azaldır.

Bu şəraitdə Bojan Miovski-nin hekayəsi tamam başqa çalar qazanır. Bir neçə həftə əvvəl o, demək olar ki, beşinci seçimə çevrilmişdi. Transfer pəncərəsinin son günlərində onun gedişi real ssenari kimi görünürdü. İndi isə o, komandanı mümkün yeddi xallıq uçurumdan xilas edən adamdır.

Halliday bunu futbolun qəfil dönüşlərinin klassik nümunəsi kimi görür: “İki-üç həftə əvvəl o, sanki tam kənarda qalmışdı. İndi isə mövsümün ən vacib qollarından birinə imza atdı.” Onun fikrincə, bu, Miovski-ni avtomatik olaraq “Celtic”ə qarşı start heyətinə daşımır, amma hücum xətti ilə bağlı müzakirəyə onu yenidən tam gücü ilə qaytarır.

McInnes hələlik Ryan Naderi və yayda “Portland Timbers”dən böyük məbləğə gətirilən Kevin Kelsy-yə üstünlük verib. Amma Miovski-nin rəqəmləri onu oyunda saxlayır. Baş məşqçi xatırladır ki, Premyerşipdə onun qol dəqiqələri ilə nisbəti Lawrence Shankland-la eyni səviyyədədir. Yəni meydanda olduğu müddətə görə qol məhsuldarlığı kifayət qədər yüksəkdir.

McInnes üçün bu, vacib detaldır: o, İskoçiya Premyerşipini yaxşı tanıyan, cərimə meydanında necə davranacağını bilən, uyğun tərəfdaşla oynadıqda qol vura bilən hücumçunu “miras” aldığını deyir və bunu üstünlük hesab edir.

“Celtic” həftəsi: rahat nəfəs, yoxsa fırtınadan əvvəlki sükut?

İndi “Rangers”i ardıcıl iki derbi gözləyir. Əvvəlcə bazar günü “Celtic”ə qarşı Premier Sports Cup 1/4 finalı, bir həftə sonra isə Premyerşip matçı üçün Celtic Park səfəri. Miovskinin gecikmiş qolu bu oyunlara psixoloji fonu xilas etdi, amma problemləri ört-basdır etmədi.

Komanda hələ də ön xətdə amansız deyil, ikinci hissələrdə oyunun ritmini tez-tez itirir, zədələr isə heyət dərinliyini daraldır. Statistik cədvəl hələlik McInnes-in tərəfindədir, tribunadakı səbr isə o qədər də yox.

İndi sual budur: bu son dəqiqə qolu mövsümün dönüş nöqtəsinə çevriləcək, yoxsa sadəcə “Ibrox”da bir axşamlıq rahat nəfəs kimi yadda qalacaq?