Morgan Rogers: Londonun ən böyüyünə riskli köç

Morgan Rogers ötən ay Aston Villa-dan Chelsea-yə keçəndə təkcə klubunu yox, Britaniya futbol tarixini də dəyişdi. 117 milyon funt sterlinqlik transfer onu bütün zamanların ən bahalı britaniyalı futbolçusuna çevirdi. Təqdimatında Chelsea-ni “Londondakı ən böyük klub” adlandıranda isə, bu sözlərin Şimali London tərəflərində necə səslənəcəyini yaxşı bilirdi. Xüsusən də aylarla Mikel Artetanın onu əsas hədəf kimi istədiyi yazılarkən.

Kağız üzərində seçim sadə görünürdü: sabit, yüksələn, Çempionlar Liqasında oynayan Aston Villa-dan yeni çempion Arsenal-a addım atmaq – karyera pilləkənində aydın bir yüksəliş olardı. Chelsea isə tamam başqa hekayədir. BlueCo qrupunun növbəti “yenidənqurma layihəsi”, başında bu dəfə Xabi Alonso, üstəlik avrokuboksuz mövsüm.

Oyun sayının azlığı, əlbəttə, Premyer Liqada 10-cu yerdə bitən komandanın özünə gəlməsinə kömək edə bilər. Amma Alonso möcüzəçi deyil. Marc Cucurella-nın Real Madrid-ə gedişi artıq ciddi zərbədir. Enzo Fernandez-in də ardınca İspaniyaya yönəlməsi ehtimalı isə mərkəzə açılan nəhəng boşluq deməkdir.

Belə xaotik mühit Rogers üçün ideal inkişaf meydanı deyil. Üstəlik, Alonso-nun onu və Cole Palmer-i eyni “on birlik”də necə yerləşdirəcəyi də qaranlıqdır. Rogers özünü ən yaxşı “10 nömrə” zonasının arxasında göstərir. Lakin Alonso İngiltərə yığmasındakı komanda yoldaşı Palmer üzərində komanda qursa, yeni rekordçu çox rahat kənar xəttə sıxışdırıla bilər. O halda Villa-dakı qədər təsirli olmaq çətinləşəcək.

Aston Villa-da Unai Emery onu sürətli keçid hücumlarının iti silahına çevirmişdi. Açıq sahə, arxaya atılan toplar, boşluqlara qaçışlar – Rogers üçün mükəmməl şərait. Chelsea-də isə onu başqa reallıq gözləyir: topa nəzarət, rəqibin dərin müdafiə blokları, sıx zonalar. Alonso nəzarət naminə riskləri azaldanda, Rogers-in kreativliyi də sıxılacaq.

Bütün bunların üzərinə bir də rekord qiymət etiketi gəlir. 23 yaşlı futbolçuya dərhal təsir göstərmək tələbi olacaq. İlk aylarda ritm tapmasa, təzyiq sürətlə artacaq. Onun keyfiyyətləri danılmazdır, amma o, bu Chelsea-ni birdən-birə titul iddiaçısına çevirəcək “transformasiyaedici” transfer deyil. Hekayə daha çox risk, az təminat qoxuyur.

Old Trafford-da sıxılmış büdcə: Michael Carrick divarı

Manchester United Michael Carrick-ə daimi baş məşqçi postunu verəndə, bu qərarın arxasında ədalətli arqument vardı. Premyer Liqada üçüncü yer, Çempionlar Liqasına dönüş – keçid dövrü üçün kifayət qədər güclü iş. Normal halda, bu razılaşmanın yanında bir də ciddi transfer büdcəsi gəlməli idi.

INEOS-un idarəçiliyi altında isə başqa mənzərə yarandı. Cəmi 75 milyon funt xərclənib. Chelsea-dən Andrey Santos, Aston Villa-dan Youri Tielemans – vəssalam. Bu rəqəmlərlə nə yenidən ilk dördlüyə girmək, nə də Çempionlar Liqasında ciddi yürüş etmək real görünür. Carrick-in heyəti kuboklara hücum üçün çox nazikdir, o isə Sir Jim Ratcliffe-in ehtiyatlı transfer siyasətinin bədəlini ödəyəcək adam kimi görünür.

Casemiro-nun itkisi hələ də kompensasiya olunmayıb. Mason Mount davamlı zədələrlə boğuşur, Manuel Ugarte ağır zədə – ön çarpaz bağ – sonrası bərpa yolundadır. Mərkəz xətti üçün daha bir səviyyəli oyunçu şərtdir. Müdafiədə də dərinlik problemli, hücumda isə vəziyyət daha təhlükəlidir: Joshua Zirkzee Serie A-yaya bir addımlıqkən, təmiz “9 nömrə” kimi yalnız Benjamin Sesko qalmaq üzrədir.

Belə fonda mövsümə yavaş start ehtimalı böyükdür. Nəticələr düşəndə, özünəinam yenidən çökə, Carrick isə kreslosu uğrunda mübarizəyə məhkum qala bilər. İlk 17 oyunda 12 qələbə – statistika təsirli görünür, amma bu seriyanı fərdi ustalıq və intizamlı müdafiə xilas etmişdi. Topla oyun, arxadan quruculuq, struktur – hələ də konservativ, riskdən qaçan komanda obrazı.

İndi isə təqvim sıxlaşır, həftədə üç oyun ritmi qayıdır. Bu model uzun müddət dayana bilməz. Mövsüm dekabrın əvvəlində dağılmış vəziyyətə düşsə, Carrick üçün yolun sonu görünür. INEOS isə cəmi iki yarım ildə dördüncü baş məşqçini axtarmağa çıxmalı olacaq.

Arsenal nəhayət xətti keçdi – indi hamıdan öndədir

Arsenal nəhayət 2025-26 mövsümündə finiş xəttini birinci keçdi. Son üç mövsümdə ardıcıl ikincilikdən sonra, bu dəfə City-ni yeddi xal qabaqlamaq təkcə kubok deyil, psixoloji qələbə idi. Arteta-nın komandası özünü sübut etdi. İndi isə sual fərqlidir: rəqiblər bu Arsenal-ı necə tutacaq?

Kağız üzərində cavab aydındır. Liverpool-un arxa xətti o qədər zəif qalıb ki, 2024-25-dəki çempionluğun təkrarı real görünmür. United sıx təqvimlə baş edə biləcək genişlikdə deyil. Aston Villa transfer bazarında çox xəsis davranıb. Chelsea və Tottenham üçün isə qarşıdakı il daha çox yenidənqurma, nəinki titul yarışı kimi görünür.

Qalır yalnız City. Amma Etihad-da da külək istiqamət dəyişib. Pep Guardiola artıq orada deyil. Onun dövrünün iki sütunu – Bernardo Silva və John Stones – də yola salınıb. Üstəlik, Rodri 65 milyon funt qarşılığında Barcelona-ya keçib. 2024 Ballon d'Or sahibi, oyunun ritmini təyin edən, müdafiəni qoruyan, meydanda liderlik edən futbolçunun itkisi – bu, City-nin bu layihə ərzində aldığı ən ağır zərbədir.

116 milyon funtluq Elliot Anderson gəlsə də, bu, keçid dövrünü silmir. Narahatlıq, axtarış, yeni balans – hamısı bu mövsüm City-nin gündəminə yazılıb. Arsenal isə artıq üstünlüyünü Community Shield-də göstərdi: 3:0 hesablı qələbə, Maresca üçün soyuq duş. İtalyan mütəxəssis hələ öz ideyasını oturtmağa çalışdığı halda, Arteta-nın əlində liqanın ən oturuşmuş, ən dərin heyətlərindən biri var. Üstəlik, Newcastle-dan alınan Bruno Guimaraes mərkəzə daha bir “mühərrik” əlavə edib.

Bu mənzərədə ssenari sadədir: Arsenal kuboku yalnız öz əli ilə itirə bilər. Ya da misli görünməmiş zədə dalğası hər şeyi alt-üst etməlidir. Əks halda, 2027-də Premyer Liqa kubokunun hələ də Emirates-də olması sürpriz sayılmayacaq.

Craven Cottage-də riskli təcrübə: Arbeloa küləyi

Fulham iyunun əvvəlində Marco Silva ilə beşillik uğurlu əməkdaşlığa nöqtə qoydu. Portuqaliyalı vətənə qayıdıb Benfica-da Jose Mourinho-nu əvəz etməyi seçdi. Mourinho isə öz növbəsində Real Madrid-ə dönərək, altı aylıq çətin dövrün ardından vəzifəsini itirən Alvaro Arbeloa-nın yerini tutdu.

Dairə bununla tamamlanmadı. Fulham boş qalan posta məhz Arbeloa-nı gətirdi. Üç illik müqavilə, böyük səhnəyə geri dönüş. Onun karyerasına baxanda, üstün cəhətlər də var: Real-da oyunçu kimi Jose Mourinho, Carlo Ancelotti kimi nəhənglərin yanında böyüməsi, həm əsas, həm də Castilla komandalarında gənclərə güvənməsi. Bu, Fulham akademiyasından gələn istedadlar üçün ümidverici görünə bilər.

Amma Premyer Liqa romantikanı sevmir. Burada təcrübə, resursları maksimuma çıxarma bacarığı həlledicidir. Silva məhz bunu etmişdi: resursu məhdud komandanı intizamlı 4-2-3-1 sistemi ilə rəqabətə hazır saxlamışdı. Arbeloa isə daha yüksək müdafiə xətti, daha cəsarətli futbol istəyir. Bu, Cottagers üçün cazibədar ola bilər, amma arxada buraxılan boşluqların qiyməti ağır ola bilər.

Onun nə taktiki çevikliyi, nə də insan idarəçiliyi hələ Premyer Liqa səviyyəsində sübut olunmayıb. Madrid dövründə paltardəhlizdə yaranan gərginlik onun avtoritetini sarsıtmışdı. Craven Cottage-də təzyiq eyni ölçüdə olmasa da, nəticələr pisləşəndə oxşar problemlərin baş qaldırması ehtimalı var.

Arbeloa Madrid-dən Gonzalo Garcia və César Palacios-u özü ilə gətirib. Klub həmçinin Bayern Munich-dən gənc hücumçu Jonah Kusi-Asare-ni uğurlu icarədən sonra tam transfer edib. Amma bu əlavələr Harry Wilson-un yoxluğunu örtmür. Ötən mövsüm komandanın həm qol, həm də assist lideri olan Uelsli yaradıcılıq yükünü daşıyırdı. Onun yerini eyni səviyyədə doldura biləcək heç kim yoxdur.

Start təqvimi də amansızdır: ilk beş oyunda Chelsea, Liverpool, Manchester United kimi rəqiblər. Belə başlanğıcla aşağı pillələrə sürüşmə ehtimalı çox realdır. Bu ssenaridə Arbeloa-nın 2026-27 mövsümündə işini itirən ilk baş məşqçi olması heç də uzaq ehtimal kimi görünmür.

Newcastle: kubokdan xaosa – düşmə xətti qoxusu

Cəmi 15 ay əvvəl Newcastle üçün gələcək işıqlı görünürdü. 2025 League Cup finalında Liverpool üzərində qazanılan qələbə, 70 illik daxili kubok həsrətinə son qoydu. Eddie Howe ikinci dəfə komandanı Çempionlar Liqasına daşıyanda, Tyneside-də ona olan sevgi və etimad pik həddə idi. Səudiyyə Ərəbistanı dəstəkli sahiblər də arxasında dayanırdı.

İndi isə St James’ Park-da tamamilə başqa ab-hava var. Alexander Isak, Anthony Gordon, Sandro Tonali, Bruno Guimaraes kimi komandanın dayaqları artıq klubda deyil. Yerinə gələnlər isə bu itkiləri kompensasiya etmir. Mövcud transfer pəncərəsində alınan beş futbolçudan yalnız biri 20 yaşdan yuxarıdır. Yüksək profilli ulduzlar Newcastle-i bir-bir geri çevirir.

Howe da artıq burada deyil. Beş ildən sonra dəyişiklik vaxtının çatdığını düşündü və getdi. Klub isə onun yerinə Avropanın tanınmış baş məşqçilərinə yox, son üç ili Səudiyyə Pro Liqasında Al-Ahli-ni çalışdıran alman mütəxəssis Matthias Jaissle-yə yönəldi. Jaissle də Howe kimi hücuma meylli, ön cəbhədə oynamağı sevən məşqçidir. Klubun CEO-su David Hopkinson onu “rok ulduzu” adlandırıb.

Amma rok səhnəsi üçün alət lazımdır. Newcastle-də isə bu alətlərin bir çoxu artıq satılıb. Komanda ötən mövsüm Premyer Liqanı 12-ci pillədə bitirib, inam sarsılıb, paltardəhlizdə özünəinam aşağı düşüb. Jaissle-nin ideyasını oturtmaq üçün vaxtı da azdır. Belə fonla “ön cəbhə futbolu” riskdən çox şey daşımır.

Sahiblərin son aylardakı qərarları azarkeşləri özündən uzaqlaşdırıb. Tribunadakı narazılıq, klub daxilindəki qeyri-müəyyənlik – hamısı meydandakı 11 nəfərin çiyninə əlavə yük kimi düşür. Bu resurslarla Championship-ə yuvarlanmaq, əlbəttə, fəlakət olardı. Amma bu əsrdə artıq iki dəfə düşmə acısını yaşamış klub üçün, indiki xaos fonunda eyni ssenarinin təkrarlanmayacağına necə əmin olmaq olar?