Nico O’Reilly: Collyhurst-dən Wembley qəhrəmanına
Dennis Tueart-in 1976-cı ildə Wembley-də vurduğu o məşhur “qayçı” zərbəsinin xatirəsi hələ tribunalar soyumamışdı ki, Manchester City-nin yeni qəhrəmanı səhnəyə çıxdı. O zaman kuboku 35 illik quraqlığa aparan son zərbə idi, bu dəfə isə eyni arenada yeni dövrün oğlunun imzası qoyuldu – Collyhurst-dən çıxan, qolunda “0161” döyməsi daşıyan Nico O’Reilly.
Collyhurst-dən Wembley panteonuna
O’Reilly uşaqlığını şimal Mançesterdə, City azarkeşi bir ailədə keçirib. Uşaq vaxtı Manchester United skautlarının çağırışını rədd edib, öz şəhərinin mavi tərəfini seçmişdi. Keçən mövsüm akademiyadan əsas komandaya sıçrayışı City üçün azsaylı işıqlı xatirələrdən biri idi. İndi isə o hekayə artıq nağıl yox, kubok qaldıran real tarixdir.
Son həftələrdə onu qolla tanımağa öyrəşmişdik, çünki orta xəttə çəkiləndə tez-tez rəqib cərimə meydanına girirdi. Wembley-də isə yenidən sol cinah müdafiəçisi kimi başladı, amma oynadığı futbol Yaya Touré-nin ən yaxşı illərini xatırlatdı. Üstəlik, Erling Haaland-a belə qol dərsi keçdi.
Birinci epizodda Rayan Cherki-nin zərbəsini Kepa Arrizabalaga əldən buraxanda, topa hamıdan əvvəl atılan O’Reilly idi – ac, hərəkətli, qoxunu alan hücumçu kimi. Cəmi dörd dəqiqə sonra isə Matheus Nunes-in cərimə meydanına asdığı topa səssizcə arxa dirəyə sızıb, başla toxundu və Arsenal-ın belini qıran ikinci qolu vurdu.
Cəmi üç günə sığan karyera zirvəsi: cümə günü İngiltərə millisinin heyətinə çağırış, şənbə günü 21-ci ad günü, bazar günü isə City-nin Wembley qəhrəmanları sırasına adını yazdıran final performansı.
Kepa və Carabao lənəti: son fəsil
Carabao Cup ilə Kepa Arrizabalaga arasındakı qəribə münasibət artıq illərdir davam edir. 2019-da Chelsea forması ilə əvəzlənməkdən imtina etdiyi final, 2022-də penalti seriyasına xüsusi olaraq oyuna girib Liverpool-un 11 zərbəsini qapısından buraxdığı və sonra topu tribunaya göndərdiyi gecə… Hər dəfə bu turnir, hər dəfə faciəvi sonluq.
Arsenal-ın start heyəti sızanda və Kepa-nın finalda oynayacağı məlum olanda, ssenari açıq idi: ya gecikmiş reabilitasiya, ya da daha bir fəlakət səhifəsi. Wembley bu dəfə də onu bağışlamadı.
İkinci hissənin əvvəlində Jeremy Doku-ya qarşı cərimə meydançasından kənarda etdiyi kobud səhv artıq xəbərdarlıq idi – uzun ötürməni tam səhv qiymətləndirdi, vaxtında çıxmadı, təhlükə yaratdı. Arsenal azarkeşləri yəqin ki, “pis anını yaşadı, qurtardı” deyə düşünürdü.
Yox. Həlledici səhv hələ qabaqda idi. Cherki-nin cərimə meydanına göndərdiyi, zərbəsi olmayan, sadə krosu belə idarə edə bilmədi. Topu yumruqlamaq əvəzinə havada “ovlamağa” cəhd etdi, amma əli boş keçdi. Arxa dirəkdə isə boş buraxılmış O’Reilly rahatca gəlib topu tora göndərdi. O andan sonra Arsenal meydanda geri qayıtmadı. Kepa üçün isə bu final, Carabao Cup-la şəxsi gündəliyində çox güman ki, son səhifə oldu.
Guardiola-nın beşinci kuboku və şagirdə dərs
Mart Pep Guardiola üçün ağır keçmişdi. Nottingham Forest və West Ham-a qarşı itirilən xallar, Arsenal-a çempionluq yarışında təkan verdi. Real Madrid-ə qarşı iki məğlubiyyət isə Çempionlar Liqasında köhnə kabusu yenidən oyatdı. Amma Pep uzun müddət aşağıda qalmır. Wembley-də o, bir daha sübut etdi ki, böyük səhnələrdə hələ də ən iti beyin odur.
Bu qələbə ilə o, İngiltərə futbolu tarixində League Cup-ı beş dəfə qazanan ilk baş məşqçi oldu. Bir çox həmkarı bu turniri ikinci dərəcəli sayıb heyəti fırlatdığı halda, Guardiola hər dəfə ona ciddi yanaşdı və indi bunun qarşılığını rekordla alır.
Ruben Dias oyundan əvvəl sıradan çıxdı, amma City müdafiəsi bunu hiss etdirmədi. Pep-in seçimləri demək olar ki, ideal alındı: qapıda James Trafford-a güvənmək, Doku və Antoine Semenyo cütlüyünə yenidən şans vermək, Phil Foden-ə emosional yanaşmayıb onu yalnız 90-cı dəqiqədə meydana buraxmaq. Hər detal planın bir hissəsi idi.
Digər tərəfdə isə Mikel Arteta üçün bu final başqa məna daşıyırdı. Altı ilə yaxın davam edən kubok susuzluğunu bitirmək, şübhə edənləri susdurmaq, ən əsası da mentorunun taxtına əl uzatmaq imkanı idi. İmkan gəldi. Keçdi. Arsenal o qədər dişsiz göründü ki, bu finalı onların real qol şansı ilə xatırlamaq çətindir.
Arsenal-ın bitməyən “son düzənlik” problemi
2026-cı ildə Arsenal-ın çox oyunu eyni ssenari ilə keçir: güclü heyət, kağız üzərində üstünlük, amma meydanda sonadək sürətlənmək əvəzinə finiş xəttinə sürünərək çatmaq. Premier League cədvəlində City bir az daha yaxında olsaydı, müzakirə Arteta-nın ideyalarından yox, bu komandanın həqiqətən maksimum potensialına çatıb-çatmadığından gedərdi.
Wembley-də isə plan da, reaksiyalar da zəif idi. Arsenal bir top geridəykən Noni Madueke və Riccardo Calafiori dəyişiklik üçün hazırlandı, amma onlar meydana çıxana qədər City artıq ikinci qolu vurmuşdu. Guardiola-nın komandası ikinci hissənin əvvəlində tempi qaldırdı, mərkəzi tam ələ aldı və finalı faktiki olaraq o qısa dövrdə “sındırdı”.
Bu, təkcə bir günün uğursuzluğu deyil, illərin davamı kimi görünür. 2021-22-də Çempionlar Liqasına vəsiqəni əldən vermək, bir il sonra Premier League-də ən çox gün zirvədə olub yenə də çempionluğu qaçırmaq, 2023-24-də 18 oyunun 16-sını qazanıb, amma ən çox xatırlanan nəticənin Etihad-da alınan 0:0 olması… Hekayə tanışdır.
Rodri həmin mövsümün sonunda Arsenal-ın düşüncə tərzini açıq şəkildə sorğulamışdı. O, Etihad-da qonaq gələn rəqibin “yalnız heç-heçə üçün oynadığını” deyəndə, bu sözlər bəzilərinə sərt görünə bilərdi, amma indi Wembley-dəki finala baxanda həmin şübhə yenidən səslənir: zirvə anında bu komanda həqiqətən qalib gəlmək istəyir, yoxsa məğlub olmamaq?
League Cup tarixində ilk dəfə finalda futbol piramidasının ilk iki pilləsindəki komanda qarşılaşdı. Amma meydanda birinci yerdə olan tərəf sanki öz səviyyəsinə inanmayan komanda kimi oynadı.
Hugo Viana-nın imzası: Cherki, Semenyo, Trafford
Bu, Guardiola dövründə City-nin idman direktoru Txiki Begiristain olmadan qazandığı ilk kubok idi. Onun varisi Hugo Viana üçün isə Wembley tribunalarından baxarkən alınan zövq xüsusi idi. Çünki matçın ritmini təyin edənlərin çoxu məhz onun son aylarda gətirdiyi futbolçular idi.
Semenyo – Piero Hincapié üçün bitib-tükənməyən başağrısı. Güc, sürət, davamlı pressinq. Arsenal müdafiəsini həm geridə, həm də yuxarıda sıxışdırdı. Cherki – 34 milyon funt sterlinqə alınan, bazarın ən ağıllı gedişlərindən biri kimi görünən oyunçu. Manchester United-in bir il əvvəl eyni məbləğə Joshua Zirkzee-yə xərclədiyini xatırlayanda, müqayisə özü danışır.
Cherki-ni adətən fəndləri, incə texnikası ilə tanıyırlar. Guardiola onu oyunun gedişində Arsenal-ı “çılpaqlaşdıran” kiçik “juggling” hərəkətlərinə görə başını bulayarkən tutdu kameralar. Amma bu finalda onu fərqləndirən məhz işgüzarlığı, topu itirəndən sonra reaksiyası, boşluqları görmə qabiliyyəti idi. Həlledici birinci qolda da onun sadə, amma düzgün asması Kepa-nı səhvə məcbur etdi.
Viana-nın transfer siyasətinə yeganə irad kimi James Trafford-un vəziyyəti göstərilirdi. Burnley-dən geri alındıqdan cəmi iki ay sonra Gianluigi Donnarumma-nın gətirilməsi gənc qapıçını kölgədə qoymuşdu. Amma Wembley-də Trafford öz cavabını meydanda verdi.
Trafford-un günü: üçlü seyv və sakit inam
Trafford yaxınlarda etiraf etmişdi ki, Donnarumma transferi barədə əvvəlcədən xəbərdar edilməyib və yayda daha çox oynamaq üçün klubdan ayrılmaq variantını açıq saxladığını gizlətməmişdi. Amma bir cümlə ilə də öz mövqeyini göstərmişdi: “Vəziyyət baş verdi, mənim işim isə hər gün çox işləmək və şans gələndə hazır olmaqdır.”
O şans Wembley idi. İlk hissədə Kai Havertz və Bukayo Saka-nı ardıcıl üç müdaxilə ilə dayandırdığı epizod finalın bəlkə də ən kritik anı oldu. Bir hücumda üç seyv – tam əks qapıda Kepa-nın sərgilədiyi oyunun ziddinə çevrilən səhnə.
İkinci hissədə City oyuna nəzarət edərkən belə, Trafford ayıq qaldı. Calafiori-nin gecikmiş zərbəsini də çıxarıb quru hesabı qorudu. Finaldan sonra dediyi bir cümlə bu anı daha da dərinləşdirirdi: bir neçə il əvvəl City Tottenham-ı məğlub edib kuboku qaldıranda, o, komandanın dördüncü-beşinci qapıçısı idi və içində “bir gün mən də bu kuboku qazanacağam” deyə düşünürdü. O “bir gün” artıq gəlib.
Dörd kuboklu xəyal və reallığın sərt divarı
İngiltərədə hər mövsüm fevral-mart ayına qədər dörd turnirdə də sağ qalan komandalar olur. Amma hələ heç kim hamısını qazanmayıb. Bu dəfə həmin çətin marşrutu sınayan son komanda Arsenal idi.
Arteta və idman direktoru Andrea Berta elə bir heyət qurublar ki, bu mərhələyə qədər dörd cəbhədə favorit statusunu qorumaq mümkündür. Rotasiya var, keyfiyyət var, dərinlik var. Amma əgər bu “mifik” hədəfi heç kim aşa bilmirsə, bəlkə də sual artıq təkcə heyət haqqında deyil.
Arteta bir neçə həftə əvvəl dörd kubok qazanmağın çətinliyi barədə soruşulanda qısa, amma dəqiq cavab vermişdi: “Tarixdə edilibmi? Yox. Deməli, bu qədər çətindir.” O, “oyun-oyun gedək” deyirdi, “hər turnirdə son mərhələyə qədər meydanda qalmaq haqqını qazanaq, sonra baxarıq nə olur”.
Wembley-də olan isə “sonra”nın ilk cavabı idi. City kuboku qaldırdı, Guardiola beşinci League Cup-ını qazandı, O’Reilly öz şəhərinin uşağı kimi Wembley səhnəsini işıqlandırdı. Arsenal isə mövsümün həlledici üçüncü hissəsinə yenə eyni sualla girir:
Bu komanda nəhayət bir gün finiş xəttinə sprintlə çata biləcək, yoxsa hər dəfə ən vacib anda addımlar yenə ağırlaşacaq?
