Premyer Liqa Kuboku: Uğurdan Sonra Gələcək Hədəflər

Premyer Liqa kuboku masa başında, otağın ortasında yox, sanki söhbətin hər cümləsində dayanmışdı. Sobha Realty Training Centre-in iclas otağında çəkilən bu xüsusi buraxılışda klubun uzun illərin həsrətinə son qoyan mövsümü yenidən lentə alındı – bu dəfə sözlə.

Mikrofonun bir tərəfində Josh James və Nicole Holliday, qarşılarında isə üçlüyün ürəyi: baş məşqçi Mikel Arteta, həmsədr Josh Kroenke və icraçı direktor Rich Garlick. Söhbətin mövzusu sadə idi, amma yükü ağır: ingilis futbolunun zirvəsinə çıxmaq nə deməkdir?

Kuboku qaldıran an: xəyaldan da o tərəf

Mikel Arteta o anı təsvir edərkən səsi belə dəyişib. O, Premyer Liqa kubokunu havaya qaldırdığı saniyəni yalnız şəxsi uğur kimi yox, illərin zəhməti, inamı və fədakarlığının kulminasiyası kimi xatırlayır. Futbolçularının bir-birinə sarılmasını, meydanda göz yaşlarını, tribunadakı partlayışı izləyərkən, beynində tək bir fikir dolaşıb: bu, təsəvvür etdiyindən də böyükdür.

O, etiraf edir ki, reallıq bütün xəyal ssenarilərini üstələdi. Çünki bu, təkcə bir mövsümün deyil, klubun yenidən qurulmasının, bəzən kəskin, bəzən ağrılı qərarların, daxildə aparılan mübarizənin mükafatı idi.

Arteta titul rəsmiləşən kimi ilk telefon zəngini də gizlətmir. İlk danışdığı insan – onun üçün bu uğurun mənəvi tərəfini simvolizə edən şəxs olub. O zəngdə qürur da var idi, dərindən gələn rahatlıq da, klubun daxilində qurulan bağların nə qədər güclü olduğunun sübutu da. Bir neçə cümləyə sığan söhbət, əslində illərin yükünü boşaldıb.

Və bəli, bu qədər ciddi söhbətin içində bir az da pərdəarxası: baş məşqçi nəhayət açıqlayır – komandanın ən yaxşı rəqs edən futbolçusu kim olub. Kubok gecəsində kim meydandakı qədər parketdə də rəqs edib, kim ritmi itirməyib – bu cavab, soyunma otağının enerjisini, komandanın içindəki atmosferi sözə gətirir.

Kroenke və Garlick: zirvəyə aparan yolun arxa planı

Səhnənin digər tərəfində Josh Kroenke və Rich Garlick eyni uğura başqa prizmadan baxırlar. Onlar üçün bu titul yalnız kubok fotoşəkilləri və qaldırılan bayraqlarla ölçülmür. Söhbət ailələrlə birlikdə qeyd olunan andan, klubun hər qatına yayılan hissdən gedir.

Kroenke, illərdir qurulan layihənin bu nöqtəyə çatmasını, ailələrin meydanda uşaqları ilə qaçmasını, tribunada nəsillərin bir yerdə sevinməsini xüsusi vurğulayır. Bu, sadəcə bir komandanın deyil, bir icmanın özünə inamını bərpa etməsi kimi təqdim olunur.

Garlick isə struktur tərəfə toxunur: Hale End-dən Highbury House-a qədər hər kəsin bu uğurda payı olduğunu xatırladır. Akademiyadan çıxan gənclər, klub işçiləri, pərdəarxasında çalışanlar – Premyer Liqa kuboku onların da masasına qoyulmuş simvolik bir təşəkkür kimidir. Dünyanın dörd bir yanındakı azarkeşlərin bu anı necə yaşadığını düşünmək belə, bu uğurun miqyasını böyüdür.

Bir hədəf vuruldu, amma ayaq çəkən yoxdur

Tarixi məqsəd gerçəkləşdi. Amma bu söhbətdə kimsə dayanmaqdan danışmır. Əksinə.

Panel, bu komandanı irəli aparan əsas xüsusiyyətin – durmamaq istəyi olduğunu açıq şəkildə göstərir. Futbolçuların, məşqçilər korpusunun, klub rəhbərliyinin ortaq mövqeyi var: bu titul başlanğıcdır, son deyil. Zirvəyə çıxmaq qədər orada qalmağın çətin olduğunu bilirlər və məhz bu çətinlik onlara əlavə yanacaq verir.

Mentalitetdən danışarkən vurğulanan əsas məqam acgözlükdür – idman mənasında. Daha çox qazanmaq, daha yaxşı oynamaq, daha böyük səhnələrdə iz buraxmaq istəyi. Komanda bu mövsümün emosional yükünü çiyinlərindən atmadan, artıq növbəti böyük sınağa baxır.

Budapeşt adını çəkəndə otağın tonusu dəyişir. Champions League finalı yaxınlaşdıqca, söhbət nostaljidən çıxıb, gələcəyə yönəlir. Söhbət artıq yalnız qazanılmış kubokdan yox, qarşıda duran tarixi fürsətdən gedir. Bu heyətin həmin oyuna hansı düşüncə ilə hazırlaşdığı, hansı ruh halı ilə meydana çıxacağı aydın hiss olunur: buraya təsadüfən gəlməyiblər və orada da təsadüfi olmaq istəmirlər.

Bu buraxılış, bir mövsümün emosional xülasəsindən çox, klubun özünə verdiyi sözdür: bu kubok ilk idi, bəs sonuncu olmasına kim icazə verəcək?