Premyer Liqanı Dəyişdirə Biləcək 15 Keçid

Premyer Liqa bu gün də ulduzlarla doludur. Amma tarixdə elə anlar olub ki, bu çempionat daha da möhtəşəm görünə bilərdi. Bəzən bir telefon zəngi, bir vulkan, bir fax, bəzən də sadəcə tərəddüd – və bütün futbol xəritəsi dəyişə bilərdi.

Aşağıdakı 15 “alınmayan transfer” təkcə itirilmiş fürsətlər deyil. Bunlar, əslində, başqa bir Premyer Liqanın – mövcud olmayan paralel kainatın hekayəsidir.

Roy Keane – Blackburn Rovers-dan bir zənglik məsafədə (1993)

Roy Keane deyəndə hamının gözünün önünə Manchester United gəlir. Yeddi Premyer Liqa çempionluğu, dördündə kapitan sarğısı. Amma o, Old Trafford-a gəlməzdən əvvəl artıq başqa bir şimal-qərb klubuna “bəli” demişdi.

Blackburn Rovers. Sir Kenny Dalglish ilə əl sıxılmış, şərtlər razılaşdırılmışdı. Keane özü illər sonra etiraf edir: o, artıq razı idi. İrlandiyaya qayıdır, telefon zəng çalır – bu dəfə United. Və hər şey dəyişir.

Blackburn bir lider itirir, United isə tarix yazan kapitan qazanır.

Zinedine Zidane – Blackburn Rovers-in “Tim Sherwood” bəhanəsi (1995)

1994/95 mövsümündə çempion olan Blackburn, zirvədə qalmaq üçün yeni güc axtarırdı. Hədəf: gənc fransız yarımmüdafiəçi – Zinedine Zidane.

Zidane və komanda yoldaşı Christophe Dugarry Blackburn bazasında olur, klubla tanış olur, danışıqlar aparılır. Son söz isə klub sahibi Jack Walker-ə məxsus idi. O məşhur cümlə ilə: “Zidane-ı niyə alaq ki, bizdə Tim Sherwood var?”

Üç il keçir, Zidane dünya çempionu və Ballon d’Or sahibi olur. Blackburn isə tarix kitablarında “əldən qaçan ən böyük fürsətlərdən biri” kimi xatırlanır.

Alan Shearer – Old Trafford yolundan dönən bombardir (1996)

Premyer Liqanın bütün zamanların bombardiri – 260 qol. Onun 148-i Newcastle United forması ilə vurulub. Amma 1996-cı ilin yayında bu rəqəmlər tam başqa rəngdə ola bilərdi.

Blackburn-dan ayrılan Shearer həm Sir Alex Ferguson, həm də Newcastle baş məşqçisi Kevin Keegan ilə eyni gün görüşür. Öz sözləri ilə: Manchester United-ə getməyə 90 faiz əmindir.

Sonra Keegan-dan daha bir zəng. Və uşaqkən azarkeşi olduğu kluba qayıtmaq qərarı. Dünyanın rekord transfer haqqı – 15 milyon funt – Newcastle üçün xərclənir. United isə tarixində heç vaxt ala bilmədiyi ən uyğun mərkəz hücumçunu itirir.

Andriy Shevchenko – West Ham-in “1 milyon çoxdur” səhfi (1999)

Andriy Shevchenko Premyer Liqanı nəhayət Chelsea ilə tanıdı. Amma London onu daha gənc yaşda, başqa bir formada görə bilərdi.

17 yaşlı ukraynalı hücumçu West Ham United üçün sınaq oyununa çıxır, Barnet ehtiyatlarına qarşı iki qol vurur. Harry Redknapp və köməkçisi Frank Lampard Snr. bəyənirlər, amma qiymət – təxminən 1 milyon funt – onlara çox görünür.

Qərar verilir: “çox bahadır”. İllər keçir, Shevchenko Ballon d’Or qazanır. West Ham isə həmin 1 milyonun necə tarixi bir sərmayə ola biləcəyini yalnız kənardan izləyir.

Zlatan Ibrahimovic – “Zlatan audisiyaya getməz” və Arsenal (2000)

17 yaşlı Zlatan Ibrahimovic, Malmö-dən London səfərinə çıxır. Arsenal bazası, qırmızı-ağ forma, arxasında “Ibrahimovic” yazılan 9 nömrə. Foto da çəkilir. Hər şey hazır kimi görünür.

Sonra Arsene Wenger sınaq tələb edir. Zlatan üçün bu, prinsip məsələsidir. O, illər sonra deyəcək: “Zlatan audisiyaya getməz”. Razılaşma oradaca ölür.

Arsenal bir nömrəli hücumçu potensialını itirir, Zlatan isə Premyer Liqaya yalnız 16 il sonra, artıq dünya ulduzu kimi, Manchester United ilə gəlir.

Yaya Toure – iş icazəsi səbəbindən əldən çıxan dirək (2003)

Yaya Toure də Arsenal formasını geyinmişdi – amma yalnız yoldaşlıq oyununda. Beveren-dən gətirilən 20 yaşlı ivoriyalı, Barnet-ə qarşı hazırlıq matçında meydana çıxır. Wenger onu almaq istəyir, razılaşma var.

Amma iş icazəsi gözləmək Yaya-nı bezdirir. O, pasport problemi olmayan Metalurh Donetsk-ə üz tutur.

İllər keçir, Yaya Manchester City-də üç Premyer Liqa titulu qazanır, liqanın ən dominant yarımmüdafiəçilərindən birinə çevrilir. Arsenal isə bir daha bu cür fiziki və texniki komplektli “8 nömrə” tapa bilmir.

Cristiano Ronaldo – Wenger-in ən böyük peşmançılığı (2003)

Arsene Wenger-in öz dili ilə “ən böyük peşmançılığı”. Cristiano Ronaldo hələ 17 yaşında, Sporting Lisbon oyunçusu ikən ailəsi ilə birlikdə Arsenal bazasına gəlir. Yemək, gəzinti, forma, arxasında soyadı yazılmış köynək – hər şey var.

Amma son sözü yenə pul deyir. Transfer haqqı məsələsində Arsenal geri çəkilir, Manchester United isə fürsəti qaçırmır.

Nəticə: üç Premyer Liqa çempionluğu, bir Ballon d’Or United forması ilə. Arsenal üçün isə bu, yalnız itirilmiş bir ulduz deyil, bəlkə də “Invincibles” sonrası yeni dövrün lideri ola biləcək oyunçunun itkisidir.

Ronaldinho – Old Trafford-un son 48 saatı (2003)

Paris Saint-Germain-dən ayrılmağa hazırlaşan Ronaldinho üçün növbəti dayanacaq kimi Old Trafford göstərilirdi. Sir Alex Ferguson özü “çox yaxınıq” deyirdi. Hər şey hazır idi.

Sonra səhnəyə Barcelona və Sandro Rosell çıxır. Ronaldinho-ya söz verilir: o prezident olsa, braziliyalı Camp Nou-ya gələcək. Söz verilir, yerinə yetirilir.

Ronaldinho 2005-ci ildə Ballon d’Or qazanır, 2006-da UEFA Champions League kubokunu qaldırır. United isə həmin yay başqa yolla gedir, amma sual qalır: o Ronaldinho, Ruud van Nistelrooy və ya daha sonra Rooney ilə eyni komandada necə görünərdi?

Rivaldo – Bolton Wanderers-in reallaşmayan xəyali (2004)

2002-ci ildə dünya çempionu, Ballon d’Or sahibi Rivaldo, iki il sonra azad agent kimi yeni klub axtarır. Və ssenari tam qeyri-adi olur: Sam Allardyce-in Bolton Wanderers-i.

Klub sədri Phil Gartside əlində faxla jurnalistlərin qarşısına çıxır: Rivaldo gəlmək istəyir, maliyyə şərtləri razılaşdırılıb, qalır yalnız imza. Rivaldo özü də Bolton-u Avropaya daşımaq istədiyini deyir.

Amma bu hekayə kağız üzərində qalır. Braziliyalı Olympiacos-a keçir, Premyer Liqa isə tarixində bəlkə də ən sürreal transferlərdən birini heç vaxt yaşamır.

Steven Gerrard – Chelsea ilə xəyal, Liverpool-la and (2005)

İstanbul möcüzəsi hələ təzə idi. Steven Gerrard Liverpool-u UEFA Champions League kubokuna aparmışdı. Elə həmin yay isə o, uşaqlıq klubundan ayrılmağa real olaraq ən çox yaxınlaşdığı məqamı yaşayır.

Jose Mourinho Chelsea-də özünün ideal mərkəz xəttini xəyal edir: Claude Makelele, Gerrard, Frank Lampard. Gerrard da açıq şəkildə etiraf edir – Mourinho onun başını qatmışdı. Transfer sorğusu verilir, gediş real görünür.

Sonra ailə ilə söhbətlər, daxili savaş və sonda qərar: qalmaq. Yeni dörd illik müqavilə, daha 10 il Liverpool forması. Chelsea başqa yolla gedir, Premyer Liqa isə Makelele–Gerrard–Lampard üçlüyünü heç vaxt görmür.

Aaron Ramsey – artıq saytda elan olunmuş keçidin çevrilişi (2008)

Aaron Ramsey üçün Manchester United hər şeyi hazır bilirdi. Cardiff City ilə razılaşdırılmış məbləğ klubun rəsmi saytında elan olunur. 17 yaşlı uelsli “ölkəsinin son illərdəki ən parlaq istedadlarından biri” kimi təqdim edilir.

Amma Arsenal səhnəyə çıxır. Wenger Avropa çempionatında işlədiyi vaxtdan xüsusi vaxt tapıb Ramsey-ni yanına gətizdirir, onunla üzbəüz oturur, layihəsini izah edir. Gənc yarımmüdafiəçi özünü daha çox istənilən tərəf kimi hiss edir.

On gün sonra o, Arsenal-a imza atır. Üç FA Cup, 11 illik London macərası. United isə öz saytındakı xəbərin necə tez köhnəldiyini seyr edir.

Robert Lewandowski – vulkan külü Blackburn xəyalını boğanda (2010)

Robert Lewandowski bu əsrin üç klubunda 100-dən çox qol vuran nadir hücumçulardandır. Champions League tarixinin üçüncü bombardiri. Amma onun ilk böyük sıçrayışı İngiltərədə başlaya bilərdi.

Blackburn Rovers, Lech Poznan və oyunçunun özü ilə razılığa gəlir. Növbə səfərə qalır. Lewandowski İngiltərəyə uçmalı, stadionu, şəhəri görməli, bəlkə də imza atmalı idi.

Sonra Eyjafjallajökull vulkanı püskürür. Avropa səmasında uçuşlar dayanır, səfər baş tutmur. Polşalı forvard illər sonra deyəcək ki, bəlkə də Blackburn-ə getsəydi, onu seçərdi. Amma o, Borussia Dortmund-a keçir, ordan Bayern Munich və Barcelona yolu başlayır. Blackburn isə yalnız kül buluduna baxıb “nə olardı?” sualını verir.

Kylian Mbappe – Arsenal və Liverpool-un qaçırdığı gələcək (2016–2017)

Kylian Mbappe hələ dünya ulduzuna çevrilməmişdi. Monaco ilə ilk addımlarını atır, peşəkar müqavilə hələ imzalanmamışdı. Bu mərhələdə Arsene Wenger təyyarəyə minib Fransanın cənubuna uçur.

Mbappe və ailəsi ilə evdə görüş, layihə təqdimatı, Arsenal-ın ona nə verə biləcəyi. Bir il sonra eyni səviyyədə cəhd – bu dəfə Jurgen Klopp və Liverpool. Onlar ailə ilə birlikdə özəl təyyarədə uçur, göydə dövrə vurub danışıqlar aparır, süfrə arxasında layihəni izah edirlər.

Hər iki klub hər şeyi sınaqdan keçirir, amma son qərar Paris Saint-Germain olur. Orada Mbappe dünya çempionluğuna, liqa titullarına, rekordlara gedən yolu açır, sonda isə Real Madrid-ə keçir. Premyer Liqa isə onu yalnız televizordan izləyir.

Erling Haaland – Manchester-in yanlış tərəfi (2019)

Erling Haaland bu gün Manchester City ilə iki Premyer Liqa çempionluğu, üç bombardir titulu qazanıb. Amma 2019-cu ilin sonunda onun ilk İngiltərə addımı eyni şəhərin digər klubunda başlaya bilərdi.

Ole Gunnar Solskjaer, Red Bull Salzburg-da parlayan həmvətəninə görə Avstriyaya uçur. O, Haaland-ı hələ Molde-də çalışdırarkən Manchester United-ə tövsiyə etmişdi. Hətta klub rəhbərliyinə “bu oğlanı mütləq almalıyıq” deyə zəng etdiyini özü açıqlayır.

United o zaman risk etmir, Haaland isə Borussia Dortmund-u seçir. Bir neçə il sonra City onu gətirir və Manchester-in göy tərəfi yeni bir dövrə başlayır. United isə həmin ilk zəngi nə qədər gec etdiyini indi daha aydın görür.

Jude Bellingham – Carrington-da toplanan əfsanələr (2020)

Jude Bellingham hələ 17 yaşında, Birmingham City-dən ayrılmağa hazırlaşanda, Manchester United heç nəyi təsadüfə buraxmaq istəmir. Carrington-da görüş üçün səhnə qurulur.

Məşqçi Ole Gunnar Solskjaer, keçmiş baş məşqçi Sir Alex Ferguson, klub ikonaları Bryan Robson və Eric Cantona – hamısı bir araya gəlir. Gənc yarımmüdafiəçi və ailəsinə Old Trafford həyatı, layihə, perspektivlər izah olunur. Danışanların öz xatirələrinə görə, görüşdən sonra hamı onun gələcəyinə inanır.

Amma Bellingham Borussia Dortmund-u seçir. 2023-də Real Madrid-ə keçir və bir başqa nəsil ulduzu kimi yüksəlir. United isə son illərin ən böyük istedadlarından birini daha əldən buraxdığını qəbul etməyə məcbur qalır.

Bu 15 hekayənin hər birində ortaq cizgi var: bəzən bir imza gecikməsi, bəzən bir vulkan, bəzən bir iş icazəsi, bəzən də sadəcə səhv qiymətləndirilmiş gənc istedad. Premyer Liqa onsuz da möhtəşəmdir. Amma sual yerində qalır: bu keçidlərin hamısı reallaşsaydı, bu gün hansı çempionatı izləyirdik?