Roy Keane İngiltərə azarkeşlərini tənqid etdi: Təkəbbür və məyusluq

İngiltərənin Argentina qarşısında Dünya çempionatının yarımfinalında əldən verdiyi üstünlük hələ də müzakirə olunur, amma Roy Keane mövzunu tam başqa yerə çəkdi. İrlandiyalı sabiq kapitan növbəti dəfə sözünü kəsmədi, birbaşa İngiltərə azarkeşlərinin və media nümayəndələrinin “özündənrazı” davranışını hədəfə aldı.

Atlanta gecəsi: Üstünlükdən dağılmaya

Atlanta şəhərindəki yarımfinal İngiltərə üçün hər şey istədikləri kimi başlamışdı. Anthony Gordon-un qolu Thomas Tuchel-in komandasına Lionel Scaloni-nin Argentina-sı üzərində öncüllük qazandırdı. Dinamik, cəsarətli, inamlı bir başlanğıc.

Sonra isə səhnə dəyişdi. Enzo Fernandez oyunun sonuna yaxın tarazlığı gətirdi, təzyiq qalxdı, narahatlıq artdı. Ardınca Lautaro Martínez zərbəni endirdi və Argentina ardıcıl ikinci dəfə Dünya çempionatının finalına yürüdü.

İngiltərə üçün isə bu, daha bir böyük turnir məyusluğu idi. İllərdir gözlənilən “nəhayət bu dəfə” yenə də “yenə də yox”a çevrildi. Və təbii ki, ilk hədəf baş məşqçi oldu.

Tuchel-in üzərinə yağan tənqid dalğası

İngiltərə Futbol Assosiasiyası Thomas Tuchel-i məhz bu cür gecələr üçün gətirmişdi. Çempionlar Liqası qalibi, böyük oyunların adamı, “final mütəxəssisi” kimi təqdim olunan alman mütəxəssis Dünya çempionatında kuboku qaldırmalı idi. Plan bu idi.

Yarımfinalda məğlubiyyət isə ingilis mediasında adətə çevrilmiş sərt reaksiyanı yenidən alovlandırdı. Taktika, dəyişikliklər, heyət seçimi – hər detal parçalandı, hər qərar şübhə altına alındı. Bəzi köşə yazarları bunu “tarixi fürsətin yandırılması” kimi qələmə verdi.

Roy Keane isə bu isteriyanı izləyib, problemin daha dərin olduğunu dedi.

“Stick To Football”da partlayış

“Stick To Football” verilişinin son buraxılışında studiyada güclü simalar toplaşmışdı: Roy Keane, Gary Neville, Ian Wright və Peter Crouch. Mövzu yalnız bir idi – İngiltərənin Argentina qarşısındakı süqutu və ondan sonrakı fırtına.

Peter Crouch, komandanın tənqid olunmasını başa düşsə də, sosial şəbəkələrdə gördüyü nifrət tonundan sarsıldığını etiraf etdi. O, artıq silinmiş bir paylaşımına istinad etdi. Həmin tvitdə Crouch həm məyusluğunu, həm də Argentina və Lionel Messi-yə heyranlığını ifadə etmişdi, eyni zamanda İngiltərə yığmasının Dünya çempionatındakı çıxışına görə qürur duyduğunu yazmışdı. Komandada yeni qəhrəmanların ortaya çıxdığını, orada olmaqdan zövq aldığını qeyd etmişdi.

Bu, futbolun içindən gələn, normal, balanslı bir reaksiya idi. Amma cavablar? Onlar Keane-in sözləri ilə desək, illərlə yığılan bir problemin aysberqin görünən hissəsi idi.

Keane: “Bu, ingilis təkəbbürüdür”

Roy Keane Crouch-un paylaşımına gələn hiddətli reaksiyaları xatırladıqca səsini bir qədər də sərtləşdirdi. Onun fikrincə, burada tək bir oyunun emosiyası yox, köhnə və kök salmış bir düşüncə tərzi var:

“Bu, ingilis azarkeşlərində və şərhçilərdə olan təkəbbürdür. Nəyə görə belə reaksiya verirlər? Yarımfinalda uduzdular deyə? Dünya çempionatı yüz ilə yaxındır keçirilir və İngiltərə onu cəmi bir dəfə qazanıb. Ümumi 23 Dünya çempionatı olub, bəs niyə elə bilirlər ki, hər dəfə qazanmalıdılar?”

Keane-in bu cümlələri havada qalmır. O, soyuq statistikanı masaya qoyur: bir ölkə, bir titul və hər turnirdə “favorit bizik” ovqatı. Onun baxışına görə, İngiltərə bu səviyyədə mübarizə aparır, bəzən çatmır, bu da idmanın sərt reallığıdır. Hər dəfə “faciə” damğası vurmaq isə nə futbolçulara, nə də ümumi futbol mühitinə xeyir gətirir.

İncə sərhədlər, böyük gözləntilər

Bu İngiltərə heyəti turnir öncəsi bir çoxları tərəfindən titulun real iddiaçısı kimi göstərilirdi. Ulduzlarla dolu, müxtəlif mövqelərdə dərinlik, gəncliklə təcrübənin qarışığı – kağız üzərində hər şey uyğun görünürdü.

Keane isə həmin “kağız üzərində favoritlik” anlayışının aldatdığını xatırladır. Elit səviyyədə fərq bəzən bir epizod, bir səhv, bir zərbə qədərdir. Argentina kimi təcrübəli, sərt və Messi kimi dahiyə sahib bir komanda qarşısında yarımfinalda uduzmaq, onun baxışına görə, “fəlakət” yox, oyunun özüdür.

İngiltərə ictimaiyyətinin bir hissəsi isə bunu qəbul etmir. Onlar üçün yarımfinal yetərli deyil. Xüsusilə də Tuchel kimi “zəmanət” kimi təqdim olunan məşqçi gəldikdən sonra.

Suallar indi daha sərtdir: Problem həqiqətən Tuchel-dədirmi, yoxsa Keane-in işarə etdiyi kimi, illərdir dəyişməyən, hər turnir öncəsi şişirdilmiş gözləntilərdə?

Növbəti Dünya çempionatına qədər cavab axtarılacaq əsas məsələ məhz budur. Azarkeşlər reallığı qəbul edəcək, yoxsa təkəbbür yenə də səsi üstələyəcək?