Tottenham gecəsi: Igor Tudor-un ilk qələbəsi
Tottenham çərşənbə axşamı axşamı nəhayət nəfəs aldı. Skor lövhəsində 3:2, meydançada isə çoxdan görünməyən bir enerji. Igor Tudor üçün bu, klubun başına keçəndən bəri ilk qələbə idi. Amma Şampionlar Liqasında möcüzə yenə baş vermədi – iki oyunun yekununda 5:7 hesabı ilə Diego Simeone-nin Atletico-su yoluna davam etdi, Spurs isə kənarda qaldı.
Skor reallığı dəyişmədi, amma havanı dəyişdi. Son həftələrin qaranlıq fonunda bu gecə Londonun şimalında başqa cür idi. Atletico-nu məğlub etmək, üstəlik ardıcıl ikinci oyunda – Liverpool-la 1:1-lik heç-heçədən sonra – belə reaksiya göstərmək Tudor-un əlində nəsə formalaşdığını göstərdi.
Qarışıq hisslər, aydın mesaj
Tudor oyundan sonra BBC Sport-a danışanda səsi yorğun, amma inamlı gəlirdi. O, hisslərini “qarışıq” adlandırdı – mərhələdən kənarda qalmaq xoş deyil, amma bu performansı danmaq da mümkün deyil. Oyun boyu tribunalarla meydan arasında hiss olunan bağdan danışdı, azarkeşlərin ilk dəqiqədən son saniyəyə qədər komandanın yanında olduğunu xüsusi vurğuladı.
O, futbolçularını açıq şəkildə təbrik etdi: yüksək fədakarlıq, bitib-tükənməyən qaçış, oyuna tam təslimiyyət. Tudor üçün indi ən vacib məqam budur – komandanın yenidən özünə inanması. Son iki oyunda görüntü tam başqa olub və o, bunu gizlətmir.
Amma bu yüksəlişi bir matçın içində boğmaq niyyətində deyil. Bazar günü Nottingham Forest-lə qarşılaşmanı “vacib”, amma “həlledici olmayan” oyun kimi dəyərləndirdi. Tudor-un fikrincə, taleyin yazılacağı yer son üç tur olacaq. Yəni bu qələbə hələ yalnız başlanğıcdır.
11 nəfərlə döyüş və qələbənin dəyəri
Bu gecənin arxa fonu isə skordan da maraqlı idi. Tudor özü xatırlatdı: meydanda cəmi 11 sağlam futbolçu, ehtiyatda isə faktiki olaraq yalnız bir tam hazır oyunçu – Kevin Danso. Lucas Bergvall, Destiny Udogie və Conor Gallagher üçün həkimlərin verdiyi icazə maksimum 20 dəqiqə idi. Yəni rotasiya yox, seçim lüksü yox, sadəcə mövcud olanla döyüşmək məcburiyyəti.
Belə bir şəraitdə Atletico kimi sərt rəqibə qarşı qələbə qazanmaq Tudor-un gözündə bu performansın dəyərini qat-qat artırır. O, bunu gizlətmir: bu nəticə təkcə turnir cədvəli üçün yox, paltardəyişmə otağının ruhu üçün lazımdır. “Morala görə vacib idi” – o, bunu açıq deyir.
Bu komandanın son aylarda yaşadığı eniş fonunda belə oyunlar bəzən mövsümün gedişatını dəyişir. Futbolçular hiss edir ki, bu qədər limitlərlə belə rəqabət aparmaq, həm də qalib gəlmək mümkündürsə, deməli, aşağıya doğru sürüşmə qaçılmaz deyil.
Enmə zonasından Avropaya gedən uzun yol
Reallıq sərtdir: Tottenham hazırda Premyer Liqada sağ qalmaq uğrunda mübarizənin içindədir. Bu mövsüm üçün Avropa arzusu artıq bağlanıb. Növbəti mövsümdə beynəlxalq turnirlərdə iştirak şansı yoxdur və bunu klubun özü də anlayır.
Amma Tudor-un baxışı daha uzaqdır. O, açıq şəkildə deyir: Avropaya qayıdış üçün hədəf bir il sonradır. Gələn mövsüm yox, ondan sonrakı. Sual formasında yox, “niyə də olmasın?” tonunda. Bu, həm özünə, həm də komandaya verilən mesajdır.
Onun arqumenti sadədir: ötən mövsüm qazanılan kubok futbolçulara özlərini sübut etdiyini hiss etdirib. Avropa təcrübəsi olan komanda ilə olmayan komanda arasında fərqi Tudor çox yaxşı bilir. İndi məqsəd o təcrübəyə yenidən qayıtmaq üçün bu mövsümü sağ-salamat bitirmək, sonra isə pillə-pillə yuxarı qalxmaqdır.
Atletico üzərində qələbə Tottenham-ı Şampionlar Liqasından xilas etmədi. Amma bəlkə də Tudor-un layihəsini xilas etdi. İndi sual başqa cür səslənir: bu qığılcım Premyer Liqada sağ qalmaq və iki il sonra Avropaya dönüş üçün alova çevriləcək, yoxsa yenə də qaranlıqda itib-batacaq?
