Jarrad Branthwaite-in Qəhrəmanlığı: Everton-un Tottenham-a Qarşı Dirənişi
Tottenham Hotspur-un ümidi sönərkən, Everton-un divarı ayaqda qaldı. Son saniyələr, son mərkəz, son nəfəs. Cəzalanma meydançası qarışmışdı, hava topları, itələmələr, qışqırıqlar. Və orada, hamının arasından yenə o qalxdı – Jarrad Branthwaite.
Topu uzaqlaşdırdı, sonra isə rəqibin zərbəsini sinəsinə, qabırğalarına aldı. Havaya qalxanda nə gələcəyini bilirdi. Yenə də getdi, yenə də vuruşdu. Oyunun başlanğıcında olduğu kimi, sonunu da bədəni ilə yazdı. Bu matçın xülasəsi elə həmin epizod idi: mərkəz müdafiəçisi hər şeyini ortaya qoydu və Everton onun arxasında dayandı.
Spurs-un təzyiqi, Everton-un dirənişi
Matçın əvvəlində sanki yalnız bir komanda meydanda idi. Tottenham Hotspur sağdan-soldan gəlir, cinah müdafiəçilərini yükləyir, mərkəzdə rəqibi boğurdu. Matheus Fernandes, Omar Marmoush, Dominic Solanke və Savio ilk dəqiqələrdə Everton müdafiəsini silkələyirdilər. Hər hücumda təhlükə, hər hücumda həyəcan.
Amma hesab tabloya yazılmadı. Çünki arxada bir adam vardı. Branthwaite.
Bloklar, müdaxilələr, hava topları. Fernandes-in zərbəsi qarşısında bədəni sipər oldu, Marmoush-un fürsətini də eyni qətiyyətlə kəsdi. Tottenham mövsümdə ilk Premier League qolunu axtarırdı, amma qarşısında bu dəfə sadəcə bir müdafiəçi yox, bütöv bir divar tapdı.
24 yaşlı mərkəz müdafiəçisi artıq mövsümün bütün dörd liqa oyununa start verib. Bu “Blues” komandasının potensialına ondan çox təsir edən başqa futbolçu yoxdur. Klubda heç kim onun sağlamlığını hazırkı vəziyyət kimi daimi qəbul etmir; İngiltərə yığmasına geri dönüş ümidləri var, amma ötən mövsümün zədəyə qurban getməsi fonunda artıq yüklənmə qorxusu da böyüyür.
Yenə də bir həqiqət dəyişmir: onun potensialı qeyri-adi görünür. Bu oyunda da bunu açıq göstərdi. Spurs meydanda dəyəri 400 milyon funtdan çox olan hücum xəttini Everton-un üzərinə atdı. Amma heç biri Carlisle-dan cəmi 1 milyon funt qarşılığında alınmış bu mərkəz müdafiəçisinə cavab tapa bilmədi.
Ümidin ümidsizliyə çevrildiyi anlar
Matçın əvvəlində tribunada dalğa-dalğa yayılan ümid, dəqiqələr keçdikcə başqa bir şeyə çevrildi. Tottenham hücum üstündə hücum boşa verdikcə səs tonları dəyişdi. Əvvəl narahatlıq, sonra əsəb, sonda isə ümidsizlik.
Azarkeşlər final fitini gözləmədən stadionu tərk etməyə başladılar. Bütün bu üstünlüyə rəğmən, Jordan Pickford-un həqiqətən ciddi sınaqdan keçdiyi yeganə epizod son dəqiqələrdə Lucas Bergvall-ın zərbəsi idi. O fürsət də, əslində, Pickford-un topu səhv paylamasından sonra yarandı.
Hakim Darren England oyunu bitirən fitini çalanda tribunadakı ziddiyyət kəskin idi. Meydan sahibləri fitə basıldı, qonaqlar isə alqışlarla yola salındı. Everton futbolçuları səfər sektoruna tərəf gedərkən, azarkeşlər onlara mahnı oxuyurdu.
David Moyes-in komandasının oyunu, əslində, böyük şənlik yox, hörmət tələb edən cürədən idi. İlk hissədə top saxlaya bilmədilər, oyuna girə bilmədilər, yaradıcılıq sıfıra yaxın idi. Yeganə işartı fasiləyə bir neçə saniyə qalmış James Garner-in cərimə zərbəsi oldu – Antonin Kinsky topu dirəyin yanından küncə çıxardı.
Fasilədən sonra dəyişən tablo
İkinci hissə isə fərqli hekayə yazdı. Everton paltardəyişmə otağından başqa bir ruhla çıxdı. Özlərinə inam artdıqca, Tottenham tribunalarındakı gərginlik də böyüdü.
Thierno Barry arxa dirəkdə ideal mövqedə topa toxundu, amma yenə Kinsky araya girdi. Bu epizoddan sonra artıq meydanda balans dəyişmişdi. Ev sahiblərinin qələbəyə olan inamı sanki hər dəqiqə bir az da əridi.
Spurs hələ də topa daha çox sahib olurdu, amma əsəbi idi. Qələbəsiz seriya sinirləri gərmişdi. Kinsky topu qısa oynayanda, Kiernan Dewsbury-Hall uzaqdan yox, daha soyuqqanlı zərbə vura bilsəydi, bəlkə də fərqli danışılırdı. Amma onun zərbəsi düz qapıçıya getdi.
Bir qədər sonra Dewsbury-Hall bu dəfə Brennan Johnson-ı qaçırdı. Johnson cərimə meydançasına güclü reyd etdi, hər şey qol üçün hazır idi. Zərbə isə tribunaya getdi. Top qapı torunu silkələməli idi, əvəzində havaya qalxdı.
Şimaldan gələn qonağın qarışıq hissləri
Everton şimal Londondan qarışıq hisslərlə ayrılır. Burada tarixi rekordları bərbad, ilk dəqiqələrdə isə təzyiq boğucu idi. Buna baxmayaraq, sonda həm peşmanlıq, həm də qürur üçün səbəb var.
Qələbə qaçdı, bəli. Amma bu xaotik, təzyiq dolu şəraitdə meydanı xalsız tərk etməmək, üstəlik ikinci hissədə oyunu öz xeyrinə çevirmək – klubun mövsümün ilk həftələrində yaşadığı bütün qarışıqlığı nəzərə alanda az şey deyil. Komanda hələ də məğlub olmayıb və bunu tam haqq edir.
Mətbuat konfransından öncə jurnalistlərdən biri kənarda sakitcə bir cümlə işlətdi: ikinci hissədə Spurs mövsümün istənilən anından daha uzaq görünürdü qol vurmaqdan. Bu müşahidənin mərkəzində isə yenə eyni ad dayanırdı.
Jarrad Branthwaite. Bu oyunu xilas edən adam, bəlkə də bu mövsüm Everton-un taleyini dəyişəcək futbolçu. İndi sual budur: o, bu səviyyəni bütün mövsüm daşıya biləcəkmi?
