Liverpool: Çempionluqdan sonra narahatlıq

Liverpool yayınının bu buraxılışı bir azarkeş forumu kimi açılır, amma ortadakı narahatlıq artıq xırda giley deyil – bu, çempionluqdan sonra özünü itirmiş klubun portretidir.

Liverpool: Çempionluqdan sərsəmləməyə

Bir il əvvəl Liverpool yenicə Premyer Liqanı qazanmışdı və transfer komitəsi sanki nəzarəti itirmişdi. Florian Wirtz, Jeremy Frimpong, Hugo Ekitike, ardınca Alexander Isak – kağız üzərində bu, son onilliyin ən aqressiv, ən iddialı pəncərəsi idi. Rəqib azarkeşlər qorxurdu, Liverpool-a titul daha 1-ci tur başlamadan “verilmiş” sayılırdı.

Reallıq isə fərqli gəldi. Mövsüm həmin sərmayəni doğrultmadı, indi isə yelləncək tam əks tərəfə keçib.

Bu yay transfer komitəsi, azarkeşlərin gözündə, eyni dərəcədə “dəli”dir, amma bu dəfə satış tərəfdə. Əsas oyunçular göndərilir, əvəzləyənlər isə ortada yoxdur. Hətta gənc Stefan Bajcetic də yola salınıb. Start “üçlüyü”ndən kənarda mərkəzə kim girəcək? Salah kimi nəsil müəyyən edən ulduzun gedişi aylarla öncədən məlum idi, amma real varis görünmür. Altı ay, bəlkə daha çox planlama vaxtı vardı. Nə alındı? Heç nə.

Azarkeşlərin sualı sərtdir: Mərkəzdə dayaq yarımmüdafiəçisi hanı? Yeni, daha hücumçu full-back modelində mərkəz müdafiəçilərini qoruyacaq o oyunçu? Və iki cinah hücumçusu? EFootball oynayan uşaqdan tutmuş sabiq futbolçulara, kapitana, ekspertlərə qədər hamı eyni şeyi deyir. Klub rəhbərliyi isə başqa aləmdədir.

Yeni idman direktoru Richard Hughes bu mənzərənin mərkəzindədir. Məktub müəllifləri onun və komandasının, başqa peşədə olsalar, bu səviyyədə “əsasları” qaçırtdıqları üçün çoxdan işdən çıxarılacağını yazır. Onların fikrincə, Hughes-un idarə etdiyi komitə meneceri transfer pəncərəsinin son günlərində əl-qolu bağlı qoyub, klub isə Barcola, Minteh, Sarr adları arasında başsız toyuq kimi qaçır.

Bunun fonunda tək-tük “Liverpool tipli” addım kimi Victor Munoz-un gəlişi göstərilir – münasib qiymət, potensial var, təzyiq az. Azarkeşin iç səsi deyir: bu, köhnə ağıllı Liverpool transfer siyasətinə daha çox bənzəyir.

Nəticə? Bir çox azarkeş artıq bu mövsümə gözləntisiz baxmağa hazırlaşır. Qəbul edirlər ki, rəqiblər mərkəzi yarımmüdafiəni yarıb keçəndə, ilk dəfə menecerə deyil, tribunada və ofisdə oturanlara qəzəblənəcəklər. Yeni baş məşqçi Andoni ya Pep–Sir Alex–Klopp qarışığı kimi möcüzə yaradacaq, ya da komanda uzun, Spurs və son dönəm Wenger-Arsenal tipli “nə tam yuxarıda, nə də tam aşağıda” mövsümə sürüklənəcək.

Bu narazılığın altından keçən xətt isə aydındır: “Hughes və komitəsi getsin.”

“Wtf is going on at Liverpool?” – başqa bir səs

Uzun illər saytı oxuyub ilk dəfə yazan başqa bir Liverpool azarkeşi də eyni sualı verir: nə baş verir?

Salah-ın gedəcəyi əvvəlcədən bəlli idi, amma real plan görünmürdü. Mövsüm artıq başlayıb, klub isə hələ də Barcola, Sarr, Mintah adları arasında çapalayan kimi görünür. Mərkəz isə ötən mövsümdən qalan problemləri yenə üzə çıxarır: dayaq yarımmüdafiəçisi yoxdur, müdafiə xətti Newcastle kimi enerjili rəqibə qarşı tez-tez “tərs ayaqda” yaxalanır.

İki full-back isə azarkeş üçün ayrı bir stress mənbəyidir – hər dəfə üzərlərinə qaçanda gözünü örtmək məcburiyyətində qaldığını yazır. Paralel olaraq Arsenal, Man City, Chelsea, Spurs, hətta Aston Villa belə bazarda güclənir, Liverpool isə “əlindəki ilə qalan” komanda təsiri bağışlayır.

Bu, son on ilin ağıllı, planlı Liverpool transfer siyasətinə ziddir. Bəlkə də ötən yaydakı səhvlər “kostyumlu”ları bu dəfə risk etməkdən qorxudub. Amma qorxu yerini donmaya veribsə, nəticə eynidir: meydanda keyfiyyət çatmır.

Azarkeşin qorxusu ağırdır: əgər son gün 3-4 səviyyəli transferlə hamını təəccübləndirən hamle gəlməsə, Çempionlar Liqasına vəsiqə belə təhlükəyə düşə bilər – cəmi bir mövsüm əvvəl liqanı rahat qazanan klub üçün.

Aston Villa – Chelsea xətti: “riyaziyyat tutmur”

Bu yay təkcə Liverpool deyil, Aston Villa azarkeşi də klubunun Chelsea ilə apardığı işlərə baxıb başını tutur.

• Morgan Rogers – qiymət həddən artıq yüksək ola bilər, amma uzunmüddətli müqaviləsi, fərq yaradan potensialı və “English Premium” deyilən əlavə dəyəri var idi.
• Austin Macphee – set-piece məşqçisi kimi dəyəri sadə azarkeş üçün görünməyə bilər, amma Villa azarkeşi onun künc və cərimə zərbələrində komandanı nə qədər təhlükəli etdiyini yaxşı xatırlayır. Youri Tielemans-ın Avropa Liqasının finalındakı ilk qolu bunun simvolu kimi göstərilir.
• Emi Martinez – hələ rəsmi deyil, amma Zion Suzuki transferi və Chelsea-nin hazırkı qapıçı durumunu nəzərə alanda, bu keçid sanki sadəcə zaman məsələsidir. FIFA tərəfindən iki il ardıcıl dünyanın ən yaxşı qapıçısı seçilən, 33 yaşında hələ illərlə yüksək səviyyədə oynaya biləcək bir oyunçu. Belə bir keçid Chelsea-ni masanın yuxarısına doğru sıçrada bilər.

Gələnlər:

• Alejandro Garnacho – məktub müəllifinə görə, daha bir Jadon Sancho ssenarisi. Guessand-dan qurtulmuş, hələ də Leon Bailey kimi qeyri-sabit cinah oyunçusu olan Villa üçün bu riskli seçim kimi görünür.
• Nicolas Jackson – Chelsea onu 32 milyon funt sterlinqə almışdı, indi 65 milyona satmaq istəyir. Dəyər artımının məntiqi azarkeş üçün aydın deyil.

Villa, Çempionlar Liqasına mütəmadi qatılan komanda olmaq istəyirsə, birbaşa rəqiblərini gücləndirə-gücləndirə, özünün əsas fiqurlarını əldən buraxaraq bunu necə edəcək? Məktub müəllifi hesab edir ki, bu, “şüşə tavanı” sındırmaq yox, onu daha da bərkitməkdir. FFP, PSR, sabah başqa adla gələcək maliyyə qaydalarından şikayət etməzdən öncə, sadəcə rəqibləri bu qədər rahat gücləndirməyi dayandırmaq lazımdır.

Unai Emery hələ də azarkeşin tam dəstəyinə malikdir, amma “riyaziyyat tutmur” hissi getdikcə güclənir.

Unai Emery adı başqa yerdə də dolaşır

Maraqlıdır ki, Unai Emery adı təkcə Villa kontekstində çəkilmir. Manchester United üçün Michael Carrick ssenarisinin uğursuz alınacağı ehtimalında, bəzi azarkeşlər üçün ən məntiqli cavab məhz Emery-dir.

Səbəblər sadədir: kollektivdən maksimum alan, fərdi ulduzlardan çox sistem quran, kuboklarda serial qalib kimi tanınan baş məşqçi. Və əgər Villa doğrudan da ən yaxşı oyunçularını satmağa davam etsə, onun başqa layihəyə baxması da sürpriz olmaz. Belə bir gediş United üçün “win”, Villa üçün isə böyük zərbə olardı.

Manchester United: Xaosdan zövq alan azarkeş

Eyni poçt qutusunda United azarkeşinin daha sakit, hətta bir az nikbin səsi də eşidilir. Hull-a məğlubiyyət ovqatı pozsa da, o, mərkəz xəttinin nəhayət köklü şəkildə yenilənməsini uzunmüddətli qələbə kimi görür. Yeni yarımmüdafiəçilər bir-birinə uyğunlaşmalıdır, Carrick isə kimdən necə istifadə etməyi öyrənməlidir.

Məsələn, Youri Tielemans-ı ikili dayaqda saxlamaq yox, Bruno Fernandes üçün rotasiya variantı kimi istifadə etmək fikri. Sol cinah müdafiəçisi və ehtiyat hücumçu gəlsə, azarkeş üçün bu mövsüm “normal” sayılacaq: Çempionlar Liqasına dönüş, Rashford-un yenidən özünü tapması və nəhayət, düzgün istiqamətdə hərəkət edən komanda.

40 yaş, idman və boşluq

Mailbox-da futbolun emosional tərəfi də itmir. 40 yaşına girən bir United azarkeşi, komandasının artıq ona “həyat eşqi” verə bilmədiyini yazır. Çıxış yolunu isə özü tapıb – yenidən idmana qayıdıb, köhnə məşqlərə dönüb. Məsləhəti sadədir: komandan sənin üçün bir şey edə bilmirsə, özün et.

Pul, Səudiyyə və seçimlərin dəyəri

Səudiyyə Ərəbistanına gedən futbolçularla bağlı mübahisə də davam edir. Bir oxucu, kasıb məhəllədən çıxan oyunçunun artıq milyonçu olduqdan sonra belə daha çox pul üçün Səudiyyəyə getməsini anlaya bilmədiyini yazır. Onun üçün N’Golo Kante kimi, sadə həyat sürüb sərvətinin böyük hissəsini ehtiyacı olanlara verən obraz daha dəyərlidir, nəinki Jordan Henderson tipli seçimlər.

Burada məsələ artıq təkcə maliyyə deyil, dəyərlərdir.

Ulduzlar, qurbanlar və sistemin dişləri

Son məktub isə idmanın qaranlıq tərəfinə işarə edir. Sterling-in qəzası, NFL-də hər dörd oyunçudan birində ciddi beyin zədəsi riski – və bu sistemin içində itən minlərlə gənc.

ABŞ futbolunda məktəb, kollec, peşəkar səviyyəyə yüksəlmək ehtimalı 30 mində birdirsə, oxşar nisbətlərin futbol üçün də keçərli ola biləcəyi deyilir. Çoxu həyatına normal davam edir, bəziləri isə hər şeyi idmana bağlayıb, son anda kənarda qalıb uçuruma yuvarlanır. Uğur yalnız istedad və zəhmət deyil, həm də bəxtdir. Bəxti gətirməyənlər üçün nə var?

Futbol, NFL, basketbol – hamısı eyni sualı doğurur: azarkeşə həyəcan, klub sahiblərinə milyardlar, ulduzlara sərvət verən bu nəhəng maşın, kənarda qalanları nə qədər düşünür?

Bu yay İngiltərədə baş verənlərə baxanda isə başqa bir sual da ortaya çıxır: Liverpool və Aston Villa kimi klublar, öz gələcəklərini planlayarkən, bu qədər xaosun içində həqiqətən hara getdiklərini bilirlərmi?