Manchester City-nin keçid dövrü: Txiki, Pep və Rodri-nin itirilməsi

Bir axşamın içində, üstəlik Community Shield-də Arsenal-dan alınan ağır məğlubiyyətin fonunda, Etihad Stadium sanki öz qızıl dövrünə səssizcə əl eləyirdi. 0:3-lük hesab sadəcə dostluq oyununun nəticəsi deyildi. Bu, on ildən çox müddətdə qurulan layihənin kökündən çat verdiyinin ilk açıq işarəsi idi.

Futbol direktoru Txiki Begiristain artıq klubda deyil. Bir az sonra isə dahiyanə ispan məşqçi Pep Guardiola da gedəcək. Üstəlik, Rodri ilə vidalaşma anı da yaxınlaşır. Səmavi mavilər bir vaxtlar durdurulmaz, mexaniki hökmranlıq maşını idisə, indi yad torpaqda yeni kimlik axtaran komandaya çevrilir.

İngilis futbolunun dəhlizlərində tək bir sual dolaşır: bu “Citizens” Sir Alex Ferguson-dan sonrakı Manchester United-in taleyindən qaça biləcəkmi? Yoxsa üç sütunun eyni anda itməsi onları nəticə təzyiqi və yüksələn gözləntilər altında demək olar ki, sıfırdan yenidən başlamağa məcbur edəcək? Cavab artıq nəzəri deyil. O, meydanda formalaşmağa başlayıb.

Maresca divara dəyir

Qızıl dövrü quran çempionlardan sonra City-ni kim idarə edəcəksə – istər oyunçular, istər idarəçilər, istərsə də məşqçilər – qarşısında nəhəng bir missiya görəcək. Pep Guardiola-nı əvəz edən Enzo Maresca bunu çox tez anladı.

Leicester City və Chelsea ilə titullar qazanmış, bacarıqlı bir mütəxəssis gəlib. Amma ilk rəsmi sınağında Arsenal divarına çırpıldı. City meydanı təkcə ağır məğlubiyyətlə deyil, həm də Etihad-da çətin günlərin həqiqətən başlandığı hissi ilə tərk etdi.

Sahiblik strukturu sabit qalıb, Ferran Soriano hələ də maliyyə və əməliyyatların beyni olaraq yerindədir. Amma cəmi bir il ərzində Manchester City onları əfsanəvi klub səviyyəsinə qaldıran ilk sütunu itirdi. Müasir dövrün ən güclü idman direktoru hesab olunan Txiki Begiristain sakitcə kənara çəkilmək qərarını bir ildən də çox əvvəl vermişdi.

O, keçidi özü nəzarətdə saxladı, ilk aylarda varisi Hugo Viana-ya məsləhət verdi. Zaman isə fərqi açıq göstərdi. Haaland-ı 60 milyon avroya, Rodri-ni 70 milyona gətirən, bahalı heyəti ağıllı satışlarla balanslaşdıran məhz Begiristain idi. Viana isə təkcə bu yay iki transferə 130 milyonu keçən məbləğ xərcləyib.

Bu alış strategiyasındakı dəyişiklik sadə kargüzarlıq detalı deyil. City-ni yaradan uzunmüddətli baxışın istiqamət dəyişdirdiyini göstərir. Elə Manchester United-in Ferguson-dan sonra yaşadıqları kimi.

Pep-in toxunulmazlığı bitir

City sistemindən çıxan ikinci sütun Guardiola-dır. Onun taktiki dahiliyi, ardıcıl uğur qazanmaq vərdişi, daha nadir bir şeylə – klub daxilində tam təsir gücü ilə – birlikdə gəlirdi.

Pep qalib gəlsə də, uduzsa da “toxunulmaz” idi. Bu statusu nə Maresca, nə də ondan sonrakı hər hansı bir məşqçi ala bilər.

Özünün “ölümsüz” olduğunu bilən adamla, hər an dəyişdirilə biləcəyini hiss edən məşqçilər arasındakı uçurum birbaşa nəticələrə və oyunun keyfiyyətinə yazılır. Guardiola gedəndə, təkcə oyun üslubu yox olur. Onunla birlikdə illərlə rəqiblərin beyninə hakim olan o psixoloji üstünlük də yoxa çıxır.

Boşluq, Ferguson-dan sonrakı Manchester United-in yuvarlandığı çuxura çox bənzəyir. Bir-birini əvəz edən eksperimentçi məşqçilər, illərlə davam edən axtarışlar və geri qayıtmayan itirilmiş nüfuz.

Üçüncü sütun da gedir: Rodri

Və ən təhlükəli üçüncü sütun – Rodri – klubdan ayrılmağa bir addımlıq məsafədədir. Az yarımmüdafiəçi var ki, təkbaşına bütün komandanı başqa səviyyəyə qaldıra bilsin. Rodri meydanda olanda City çempion idi. O olmayanda isə tamamilə başqa komanda görünürdü.

Onun əvvəlki zədələnmə dövrləri mərkəz xəttindəki zəifliyi tam çılpaqlığı ilə üzə çıxarmışdı. İspan kapitanın komandaya verdiyi tarazlıq və intizam olmadan City-nin necə kövrək göründüyü açıq idi. İndi isə onun yaxınlaşan gedişi qısa müddətdə kompensasiya olunması çox çətin, sərt bir zərbə kimi dayanır.

Futbol tarixi, öz “pivotal” adamını itirib, səviyyəsi kəskin enən klubların hekayələri ilə doludur. City-nin bu qanuna istisna olması ehtimalı elə də yüksək görünmür.

City nəyi itirir, nəyə güvənir?

Riyazi baxsaq, tablo hələ də cazibəlidir: nəhəng maliyyə imkanları, müasir infrastruktur, sabit sahiblik. Amma Txiki, Pep və Rodri kimi üç beyni eyni dövrdə itirmək, klubu real bir yenidənqurma mərhələsinin içinə atıb.

Maresca bu təzyiq altında yeni kimlik formalaşdırmalıdır. City ölçüsündə klubda isə “zaman istəyirəm” cümləsinin qiyməti çox bahadır. Arsenal-a Community Shield-də uduzmaq heç nəyi qəti şəkildə həll etmir. Amma son illərin City-sini müəyyən edən tarazlığın və möhkəmliyin çat verdiyini açıq göstərir.

Əgər məyusedici nəticələr mövsümün startında da davam etsə, klub özünü demək olar ki, tam yenidənqurmaya məcbur olmuş vəziyyətdə tapa bilər. Ferguson dövründən sonra United-in yaşadığı ssenarinin eynisi.

2013-dən sonrakı Manchester United hər klub üçün sərt dərsdir: eyni anda əsas sütunları itirəndə, idarəçilikdə, məşqçi seçimində, transfer bazarında illərlə davam edən xaos qaçılmaz ola bilər. Və bunun qarşılığında böyük uğur qayıtmaya da bilər. City-nin üstünlüyü odur ki, sahiblik sabitdir, maliyyə planlaması nisbətən nəzarət altındadır.

Amma ilk siqnal artıq verildi. Dünənki məğlubiyyət, bu qorxunun reallığa çevrilə biləcəyini hamıya hiss etdirdi. Txiki, Pep və Rodri üzərində qurulan uğur, eyni güclə bir daha təkrarlana bilərmi?

Cavab bu mövsümün içində yazılacaq. Manchester City ya bu keçid dövrünü minimum itki ilə adlayacaq, ya da əbədi rəqibinin illərlə içində qaldığı o uzun, qaranlıq yenidənqurma tunelinə girəcək. Buradan hansı City çıxacaq – yeni bir imperiya, yoxsa keçmişinin kölgəsi?