Old Trafford-da çöküş: Ferguson dövründən bəri görünməmiş məğlubiyyət

Carabao Cup-ın üçüncü raundunda yaşanan məğlubiyyət təkcə kubokdan çıxmaq deyildi. Bu, Manchester United üçün tarixi bir həddin aşılması idi.

Son dəfə United Old Trafford-da 2:0 irəli düşüb uduzanda, komandanın baş məşqçisi St Mirren-də çalışan gənc Sir Alex Ferguson idi. O vaxtdan bəri Aberdeen imperiyası, Old Trafford-da qurulan sülalələr, “Class of ’92” uşaqlığı, onlarla kubok... və indi Brighton-a qarşı evdə belə dağılma.

4 sentyabr 1976-cı ildə John Pratt-in Tottenham üçün vurduğu qalibiyyət qolundan bu yana belə ssenari yaşanmamışdı. Çərşənbə axşamı gecəsi isə bu uzun zolaq param-parça oldu.

Azarkeşlərin səssiz hökmü

Bazar günü 10 nəfərlə qalan Manchester City-yə məğlubiyyətdən əvvəl və sonra stadionun içində və çölündə etiraz edən azarkeşlər, Brighton oyunundan sonra daha sərt mesaj verdi.

Final fitindən sonra futbolçular adət üzrə azarkeşlərə yaxınlaşıb təşəkkür turuna çıxanda, tribunaların böyük hissəsi artıq boşalmışdı. Ən sadə etiraz – ayağa durub getmək idi. Qalanlar isə fit səslərini gizlətmədi. Komanda 69-cu dəqiqədə geri düşəndə başlayan narazılıq sonda açıq qəzəbə çevrildi.

Tunelə yaxın, “oxuyan sektor”un yanından keçərkən Michael Carrick və futbolçulara ünvanlanan sual aydın idi: “Bu nə idi?” Cümlənin orijinal versiyası daha kobud səslənirdi.

15 yaşlı JJ Gabriel isə, harada idisə, gördüklərindən sonra United-dən üz çevirmək qərarına görə yəqin ki, bir an belə peşman olmadı. Oyun gedişatı elə idi ki, ona vəd edilən debüt, böyük ehtimalla, hər halda ləğv olunacaqdı. Üstəlik, son dəqiqələrdə meydanda Bruno Fernandes kimi aparıcı oyunçular da peyda olmuşdu.

Carrick isə hələ də inamdan danışırdı: “Əlbəttə ki, vəziyyəti dəyişə bilərik, həqiqətən yaxşı futbolçularımız var. Özümüzü pis hiss edirik, çünki bir həftə, iki həftə, bəlkə üç həftədir ki, yaxşı dövr yaşamırıq”.

Reallıq isə sərtdir. Bu mövsüm United cəmi iki dəfə qələbə qazanıb – geridönüşlə evdə yeni yüksələn Ipswich-ə qarşı və Çempionlar Liqasında Azərbaycan çempionu Sabah FK üzərində. Üç məğlubiyyət isə artıq yanvarda Ruben Amorim-in yerinə keçəndən bəri 17 oyunda gördüyündən çoxdur.

Carrick Old Trafford təzyiqini kifayət qədər yaxşı tanıyır. Amma inad edir: “Özümü təzyiq altında hiss etmirəm. Bu məni bircə faiz narahat etmir. Kənarda nə danışıldığını, dünyanın necə işlədiyini anlayıram, amma bu, mənim üçün önəmli deyil. Məni narahat edən oyunları qazanmaq, klubda, komandada yaxşı aura yaratmaq və doğru istiqamətdə hərəkət etdiyimizi bilməkdir”.

Hazırkı mənzərə isə tam əksini deyir.

Yeganə işıq – Shea Lacey

Bu gecənin azsaylı müsbət cəhəti Shea Lacey idi. İlk dəfə start heyətində meydana çıxan yeniyetmə, səkkizinci dəqiqədə soyuqqanlı zərbə ilə qol vurdu. O, 2016-cı ilin fevralında Marcus Rashford-dan sonra ilk dəfə United-də debüt startında qol vuran yeniyetmə oldu.

Carrick səkkiz dəyişiklik etmişdi. Hücumda gənclik, müdafiədə isə xaos.

Diogo Dalot üç nəfərdən biri kimi yerini qorudu, amma oyunu yenə alınmadı. Sol cinahda ehtiyat variant olan Noussair Mazraoui-nin oynaması, transfer pəncərəsi bağlanmazdan əvvəl sol cinah müdafiəçisi alınmamasının nə dərəcədə riskli qərar olduğunu bir daha gündəmə gətirdi. Mərkəzdə Leny Yoro və Ayden Heaven təcrübəsizliklərini gizlədə bilmədi. Ortada isə United sadəcə əzildi.

Rashford yenə təhlükə yaratdı, amma nə qol, nə də məhsuldar ötürmə. Bir epizodda müdafiənin arxasına sızıb sürətlə irəlilədi, amma Jason Steele qarşısında məğlub oldu.

Brighton baş məşqçisi Fabian Hurzeler sonradan qısa, amma dəqiq dəyərləndirmə verdi: “Oyun uzandıqca daha çox nəzarəti ələ aldıq. Qələbəni haqq etdiyimizi düşünürəm”.

Carrick etiraz etmədi. Onun üçün ən böyük təəssüf Lacey idi. Gənc vingerin hekayəsi bu gecə parlaq başlıq olmalıydı, əvəzinə fit səsləri fonunda itdi.

“Çox təəssüf ki, Shea-nın anı – onun, ailəsinin, dostlarının, bütün akademiyanın böyük anı – indi bir az itib gedir,” – deyə Carrick bildirdi. “Zaman keçəndən sonra onun üçün xüsusi olaraq qalacaq, amma hazırda elə gəlir ki, çoxdan baş verib”.

JJ Gabriel və qaynayan fon

Carrick, səs-küyə səbəb olan JJ Gabriel məsələsinə də toxundu: “O, cəmi 15 yaşındadır və mənim üçün, həm də klub baxımından, gənc oyunçularımıza necə qulluq etdiyimiz, onların rifahı, psixoloji durumu, diqqət mərkəzinə necə düşdükləri çox önəmlidir. Bu situasiyada buna xüsusilə həssas yanaşmalıyıq”.

Sözlər nə qədər yumşaq olsa da, futbol menecerini qiymətləndirən yeganə meyar dəyişmir – nəticə.

“Burada olmaq səni zamanla sərtləşdirir,” – deyə Carrick əlavə etdi. “Bu, vəziyyətə necə reaksiya verdiyindən asılıdır. Elə reaksiya verməlisən ki, həm özünə qalib gələsən, həm də özündə ən yaxşısını üzə çıxarasan. Motivasiya, içindəki inam – bunlarla bilirsən ki, oyunlar qazana bilərsən”.

Sonra bir cümlə gəldi ki, tribunadakı atmosferi dəqiq təsvir edirdi: “Bu axşam kubokdan kənar qaldıq, amma klubdakı ümumi hiss bundan daha ağırdır. Dürüst olsam, elə görünür. Amma belə qalmalı deyil. Yenidən qalib gəlsək, hər şey başqa istiqamətə dönə bilər”.

Fulham oyunu – sadəcə növbəti matç deyil

Beynəlxalq fasilədən əvvəl United-in cəmi bir oyunu qalıb – bazar günü səfərdə Fulham ilə görüş.

Klubun ümumi psixoloji durumu üçün bu qarşılaşma həyati əhəmiyyət daşıyır. Daha bir uğursuz nəticə, yalnız turnir cədvəlində yox, daxildə də zəlzələ effekti yarada bilər.

Sky Sports-da çıxış edən keçmiş İngiltərə yarımmüdafiəçisi Jamie Redknapp isə inamlı deyil: “Hazırda, onlar səviyyədən çox-çox geridədirlər. Məşqçi nə qədər yaxşı olur-olsun, düzgün oyunçu heyətin yoxdursa, işin çox çətinləşir. Əvvəlki məşqçilərin niyə çətinlik çəkdiyinin səbəbi də budur. Təzyiq gec-tez həmişə gəlir”.

Redknapp davam etdi: “Bu həftəsonu nəhəng oyuna çevrilir. Onun daha bir zəif nəticəyə ehtiyacı yoxdur, yoxsa beynəlxalq fasiləyə belə gedəcək və hamı ondan danışacaq. Bu gecənin əsl qalibləri isə oynamayan futbolçulardır”.

Old Trafford-da isə sual havada asılı qalıb: bu, sadəcə pis seriyanın bir hissəsidir, yoxsa yeni bir böhranın başlanğıcı? Cavab, çox güman, Craven Cottage-da yazılacaq.