İtaliya yığmasında yenidən fırtına qopur. Gennaro Gattuso-nun Bosniya və Herseqovinaya qarşı dünya çempionatının pley-off finalındakı məğlubiyyətdən sonra istefası yalnız texniki dəyişiklik deyil, bütün sistemə qarşı üsyanı alovlandırdı. İndi isə diqqət bir addım irəlidədir: Antonio Conte.
Conte üçün qapı açıqdır – amma federasiya üçün deyil
Antonio Conte-nin Azzurri-yə qayıdışı ideyası İtaliya futbolunda yenidən ciddi müzakirə mövzusudur. O, yığmanın sükanı arxasında artıq olub: 2014-cü ildə Juventus-dan ayrıldıqdan sonra milliyə keçdi, 25 oyuna rəhbərlik etdi, 14 qələbə qazandı, cəmi beş dəfə uduzdu. Hekayə isə Euro 2016-nın 1/4 finalında Almaniyaya penaltilərdə məğlubiyyətlə bitdi.
O vaxtdan bəri Conte klub səviyyəsində CV-sini başqa səviyyəyə qaldırdı: Chelsea ilə Premier League, Inter ilə Serie A, ötən mövsüm isə Napoli-ni Scudetto-ya daşıdı. Belə bir profilin yenidən yığmanın başına gəlməsi, təzyiq altındakı federasiya üçün xilasedici gediş kimi görünür.
Napoli prezidenti Aurelio De Laurentiis isə bu ssenaridə açar fiqurlardan biridir. O, CalcioNapoli24-ə danışarkən Conte-nin Azzurri-yə keçidi barədə şayiələrə birbaşa reaksiya verdi və mesajı aydın idi: Napoli, Conte üçün mane olmayacaq.
Onun sözlərinə görə, əgər Conte şəxsən müraciət etsə, cavabı müsbət olacaq: klub baş məşqçisinin bu nüfuzlu vəzifəni qəbul etməsinə hazırdır. Amma burada böyük bir “amma” var – və bu “amma”nın adı federasiyadır.
De Laurentiis federasiyanın cazibəsini, daha doğrusu, tam əksini önə çəkdi. O, Conte-ni “çox ağıllı” adlandıraraq bildirdi ki, ciddi, etibarlı dialoq tərəfdaşı olmadığı müddətdə – indiyə qədər belə bir fiqurun görünmədiyini vurğulayaraq – Conte-nin “tamamilə təşkilatsız bir qurumun” başına keçmək ideyasından imtina edəcəyinə inanır. Söhbət yalnız maaşdan və vəzifədən yox, struktur xaosundan gedir.
Üç mundialsız il və partlayan təzyiq
İtaliya Futbol Federasiyası (FIGC) üçün Bosniya və Herseqovinaya uduzulmuş pley-off finalı sadəcə idman uğursuzluğu deyildi. Bu, illərdir yığılan narazılığın partlayış nöqtəsi oldu.
Azzurri-nin dünya çempionatına aparan yol faciəvi şəkildə çökdü. Seçmə mərhələ Luciano Spalletti ilə başladı, son anda isə vəziyyəti xilas etmək üçün Gattuso gətirildi. Gattuso ümumilikdə səkkiz oyunda yığmaya rəhbərlik etdi, altı qələbə qazandı. Amma Norveçə – qrup mərhələsinin son turunda – və Bosniya və Herseqovinaya uduzulan oyunlar onun qısa dövrünü qaranlığa qərq etdi.
Nəticə tarixi dərəcədə ağırdır: İtaliya 2018, 2022 və 2026 dünya çempionatlarını buraxır. Üç ardıcıl mundialsız dövr – dördqat dünya çempionu üçün yalnız idman uğursuzluğu deyil, sistemin iflas etirafıdır.
Bu zəncirvari uğursuzluqlar FIGC daxilində silkələnmə yaratdı. Prezident Gabriele Gravina istefa verdi, ardınca nümayəndə heyətinin rəhbəri Gianluigi Buffon da kənara çəkildi. Boş qalan kreslolar yalnız texniki deyil, siyasi və iqtisadi güc mübarizəsinin də mərkəzinə çevrildi.
“Serie A külək aparan külçə deyil”
De Laurentiis bu boşluqda səsini yüksəldən ilk prezidentlərdən biridir. O, yalnız Conte məsələsinə münasibət bildirmir, bütün idarəetmə modelini hədəfə alır.
Napoli rəhbəri İtaliya futbolunun idarə olunmasında radikal dəyişikliklərin tərəfdarıdır. Onun fikrincə, federasiyanı yeni fiqur toparlamalıdır – o, konkret ad da çəkir: hazırda İtaliya Milli Olimpiya Komitəsinə (CONI) rəhbərlik edən Giovanni Malagò. De Laurentiis onu əvvəlcə komissar, sonra isə prezident kimi federasiyanın başında görmək istədiyini açıq şəkildə bildirir və “ideal adam” kimi təqdim edir.
Daha sərt zərbə isə səlahiyyət bölgüsünə gəlir. De Laurentiis-in arqumenti rəqəmlərlə dəstəklənir: onun sözlərinə görə, İtaliya futbolunun lokomotivi olan Serie A federasiya daxilində cəmi 18 faiz paya sahibdir. Əks tərəfdə isə həvəskar futbol və oyunçular çoxluğa nəzarət edir.
Bu balansı o, “absurd” adlandırır. Xüsusilə də bir məqamı qabardır: federasiya, De Laurentiis-in hesablamasına görə, hər il təxminən 130 milyon avro ilə məhz Serie A tərəfindən maliyyələşdirilir. Yəni, pulu verənlərin səsi ən az eşidilir.
Onun mesajı kəskin və aydındır: “Serie A olmadan federasiya mövcud ola bilməz.” Bu cümlə həm iqtisadi reallığın, həm də siyasi tələbin şüarı kimi səslənir.
Conte-nin qarşısında duran sual
Bu tablo fonunda Antonio Conte-nin qarşısında duran seçim daha da mürəkkəbləşir. Bir tərəfdə onu tanıyan, ona güvənən, uğura aparan strukturu – Napoli və Serie A reallığı. Digər tərəfdə isə dərin böhranda olan, amma hələ də Azzurri-nin emblemini daşıyan yığma.
De Laurentiis qapını Conte üçün açıq saxlayır, amma federasiyanın qapısının arxasında nə olduğunu da hamının gözünə soxur: xaos, hakimiyyət mübarizəsi, struktur böhranı. Bu şərtlərdə sual təkcə belə səslənmir: “Conte yığmaya qayıdacaqmı?” Əsl sual budur: İtaliya futbolu əvvəlcə öz evini səliqəyə salacaq, yoxsa növbəti böyük ad da bu xaosun içində itəcək?
