Argentina'nın Final Yolu: Messi ve Simeone'nin Kahramanlıkları

Mercedes-Benz Stadium bəlkə də yenidən inşa olunmalıdır. Lautaro Martinez-in 92-ci dəqiqədəki baş zərbəsi Jordan Pickford-un qapısına sancılan anda Albiseleste azarkeşlərinin qışqırığı tribunaların metalını silkələdi, stadionun sütunlarını sınağa çəkdi.

Argentina yenə də dünya çempionatının finalındadır. İngiltərəyə qarşı yarımfinal – nəfəs kəsən, ürək döyündürən, əsəbləri didən 2:1-lik geridönüş.

Və əlbəttə, 39 yaşlı Lionel Messi yenə hadisələrin mərkəzində idi. Əvvəlcə 85-ci dəqiqədə Enzo Fernandez-in qapı dirəklərini sındıran zərbəsinə ötürmə verdi, sonra isə əlavə vaxtda Lautaro-ya qələbə qolunu gətirən pası çıxardı. İki toxunuş, iki ölümcül zərbə. Amma bu oyunun hekayəsi yalnız Messinin sehrindən ibarət deyildi.

Xaos planı: Scaloni əl kitabını cırdı

Bu turnir boyu Argentina ağır tənqid altında idi: sanki ikinci sürətdə oynayan, yorğun, ağır ayaqlı, axır dəqiqə möcüzələrinə güvənən çempion obrazı. Atlanta isə fərqli bir ssenari gördü. Lionel Scaloni bu dəfə taktik dəftəri kənara atdı, nəzarətli tempin yerinə tam xaosu seçdi.

Meydan döyüş meydanına çevrildi. Enzo Fernandez, Alexis Mac Allister, Leandro Paredes, Nicolas Tagliafico – hamısı bir-birinin ardınca duellərə atılır, sürətlənmiş pressin içində bədənlərini ortaya qoyurdu. Amma bir futbolçu var idi ki, tamam başqa ritmdə yaşayırdı.

"Simeone" soyadı və köhnə kabuslar

İngilis azarkeşləri start heyətində "Simeone" adını görəndə zaman geriyə getdi. Saint-Étienne 1998, Diego Simeone, David Beckham-in qırmızı vərəqi – köhnə kabuslar yenidən baş qaldırdı.

Bu dəfə səhnədə Atletico Madrid-in baş məşqçisi deyil, onun 23 yaşlı oğlu idi. Giuliano Simeone. Start heyətində gözlənilməz ad. Psixoloji zərbə, top hələ oyuna daxil olmamışdan əvvəl vuruldu.

Giuliano meydanda tam başqa bir aləmdə idi. Sanki qoxunu tutmuş ov iti kimi hər boş topun üstünə atılırdı. Sağ cinahda Nahuel Molina ilə duet qurdu, ön xəttdə isə Atletico-dan komanda yoldaşı Julian Alvarez-lə birlikdə İngiltərənin sol cinahını dərinliyə sıxışdırdı. Onun qaçışları yalnız taktiki yox, emosional effekt də verirdi – komanda yoldaşlarını alovlandırır, rəqib üçün əsəbləri yeyən faktora çevrilirdi.

Üç il əvvəl ağır ayaq sınığını geridə qoyub bu səviyyəyə qayıdan gənc Simeone elə oynayırdı ki, sanki bütün həyatını məhz bu müharibəni gözləyib. Hər press, hər təmas, hər qaçış – şəxsi manifest kimi.

Onun bitməyən enerjisi Messiyə də sipər oldu. Müdafiəçiləri özünə çəkərək, maestroya klassik driblinqlərini açmağa meydan buraxdı.

Gordon-un zərbəsi, Tuchel-in “avtobusu” və Scaloni-nin cavabı

55-ci dəqiqədə Anthony Gordon İngiltərəni önə keçirdi. Thomas Tuchel bundan sonra sanki görünməz xətlər çəkdi: komanda dərinliyə çəkildi, “avtobus” qapının qarşısına çəkildi. Argentina isə divara qarşı oynamağa məcbur qaldı.

Scaloni başa düşdü ki, ilk ağır iş artıq görüldü. 73-cü dəqiqədə tamamilə tükənmiş Giuliano Simeone-ni kənara aldı. Gənc yarımmüdafiəçi meydanı dörd top qazanması ilə tərk etdi – bu göstərici həmin gecə argentinalılar arasında ikinci ən yaxşı rəqəm idi. Onun yerinə isə başqa bir döyüşkən sima gəldi.

Rodrigo De Paul.

Bu dəyişiklikdə xüsusi bir poeziya vardı. Atletico-da Diego Simeone-nin əlində “müharibə mentaliteti”ni formalaşdıran, sonra isə Messi ilə klub səviyyəsində birləşmək üçün Inter Miami-yə yollanan De Paul, bu dəfə start heyətində yerini əlindən alan gənc Simeone-nin əvəzinə meydana çıxırdı.

De Paul meydanda eyni intensivliyi davam etdirdi. Qısa, amma nəfəs kəsən çıxışında o da dörd top qazandı, üstəlik, uzaq küncə göndərdiyi zərbə ilə qolun astanasına gəldi. Dəyişiklik yalnız taktiki yox, simvolik baxımdan da dərin idi: eyni ruh, fərqli nəsillər.

Enzo-nun raketi, Lautaro-nun zərbəsi, Atlanta-nın partlayışı

Sonra isə tarix yazıldı. Enzo Fernandez-in uzaq məsafədən vurduğu, qapıdan keçərkən sanki havanı yandıran zərbə – 1:1. İngiltərənin müqaviməti çat verdi, stadionun səsi yüksəldi, Argentina yenidən nəfəs aldı.

Əlavə vaxtda isə son zərbə gəldi. Messi boşluğu gördü, ötürməni ölçüb-biçdi, Lautaro Martinez cərimə meydançasında havaya qalxdı və baş zərbəsi ilə Pickford-u mat qoydu. Top torla görüşən kimi Atlanta-da xaos başladı. Təbessümlər, göz yaşları, çığırıq, inamsızlıq – hamısı bir anda.

Argentina yenidən “ölümdən qayıtdı”. Amma bu dəfə nə möcüzə gözlədilər, nə də oyunun tempini saldılar. Sonadək qaz verdilər, nəfəs kəsmədilər, mükafatını da aldılar.

Dərin köklü düşmənçilik, yeni qəhrəman

Argentina ilə İngiltərə arasındakı rəqabət təkcə futbol deyil. 1982-ci ildəki Malvin adaları müharibəsindən bəri siyasi gərginlik, milli qürur, tarixi yaddaş bu duellərin fonunda daim hiss olunur. Hər qarşılaşma yalnız 90 dəqiqəlik oyun deyil, kollektiv şüurun yenidən alovlanmasıdır.

Bu gecə başlıqlarda yenə də Messi olacaq. Bu təbiidir. Amma başqa bir həqiqət də var: Giuliano Simeone bu yarımfinalda ürəyini meydanda qoyaraq özünü Argentina futbol folkloruna yazdırdı.

Soyad artıq tanış idi. Bu gecədən etibarən adı da yadda qalacaq.