Karton House-un girişində balıq dolu furgonu saxlayan sürücü səs-küydən başını qaldırıb soruşur: “Bu nə izdihamdı?” Cavab qısa olur: “Manchester United burda qalır.” Onun atmacası isə daha qısa: “Aaa, demək bu mövsüm Avropaya ilk gəlişləridi.” Kobud, amma çox da yalan deyil.
O zarafatın içində acı həqiqət gizlənib. Klubun son dəfə Premyer Liqanı qaldırmasından 13 il keçir. Karton House-un darvazası önündə toplaşan uşaqların böyük əksəriyyəti həmin günləri ya xatırlamır, ya da ümumiyyətlə görməyib. Onlar üçün “böyük United” valideynlərin danışdığı nağıldı, YouTube videolarının tozlu arxividi.
Amma coşqu? Heç azalmayıb. Səhərin sükutunu yarıb məşq meydançasına ilk çıxanlardan biri Bruno Fernandes olanda qışqırıq dalğası havanı yarır. Sanki futbol məşqinə yox, pop-konserə gəlmişdilər. Atmosfer daha çox Westlife gecəsini xatırladırdı. Elə təsadüfə bax ki, tribunada məşqi izləyənlər arasında Nicky Byrne də var idi.
“Woody! Woody!” – o, səslənir. Və həmin “Woody” – Michael Carrick-in məşqçi heyətində yer alan Jonathan Woodgate – dərhal dönüb köhnə Leeds United gənclər komandası yoldaşına tərəf gedir, onu bərk-bərk qucaqlayır. Futbol dünyası kiçikdir, köhnə tanışlar hər yerdə çıxır.
Meydandakı simalar arasında Croke Park-ı United futbolçularından qat-qat yaxşı tanıyanlar da var idi. Dublinli ulduzlar Paul Flynn və Carla Rowe – birlikdə 12 All-Ireland medalı – sakitcə kənardan baxırdılar. Avqustun 12-də United ilə Leeds arasında həmin stadionda keçiriləcək yoldaşlıq görüşü onlar üçün adi bir gün olacaq, amma Carrick-in komandası üçün tam başqa bir səhnə.
Braziliyalılardan biri isə, çox güman, həmin oyunda olmayacaq. Məşqdən əvvəl isinmə zamanı Casemiro topa toxunanda tribunadan nazlı, amma kədərli bir şüar yüksəlir: “One more year, Casemiro!” Bu səs artıq mövsüm boyu United azarkeşlərinin dilindən düşmür. Braziliyalı yarımmüdafiəçi mövsümün sonunda klubdan ayrılacağını açıqlayandan bəri bu çağırış hər oyunda eşidilir.
Casemiro yaxınlarda etiraf edib ki, bu şüar həyat yoldaşını göz yaşına boğur. Nədən ağladığı isə tam aydın deyil: ərinə göstərilən məhəbbətdən, yoxsa daha bir il Manchester-də yaşamaq ehtimalından.
United üçün bu həftələr qəribədir. Bournemouth-la son oyunu ilə Leeds-lə qarşılaşmaları arasında düz 24 günlük boşluq yaranıb. Avrokuboklara vəsiqə qazana bilməmələri, League Cup və FA Cup-dan erkən çıxmaları nəticəsində komanda gözlənilmədən uzun bir nəfəs alma imkanı tapıb. İndi bu “məcburi istirahət”i Çempionlar Liqasına bilet qovğası üçün üstünlüyə çevirməyə çalışırlar. Kim bilir, bəlkə də bu, onların ən ağıllı planıdır.
Kommersiya və taktika bir nöqtədə kəsişir. Komanda bazar ertəsi Kildare-ə gəlib. Rəsmi səbəb – mühit dəyişikliyi və Croke Park-dakı yoldaşlıq görüşü üçün tanıtım işləri. Amma bu gəliş başqalarına baha başa gəlib. Çempionat oyunu öncəsi Karton House-da toplanan Armagh heyəti meydançaya çıxanda qazonun tamamilə futbola – yəni soccer-ə – uyğun qurulduğunu görüb. Gaelic football üçün planlar pozulub.
Armagh oyunçusu Oisín Conaty isə vəziyyətə yumorla yanaşıb. Liverpool azarkeşi olan Conaty deyib ki, United-in bu məşqə onlardan daha çox ehtiyacı var. Qısa, amma yerində sancma.
Məşqdən sonra media önünə çıxanlar Amad Diallo və keçən yay Brentford-dan 75 milyon avroya transfer olunan Bryan Mbeumo olur. Jurnalistlərin böyük hissəsi İngiltərədən uçub gəlib. Mbeumo Croke Park-ın adını eşidəndə başı ilə təsdiqləyir, sanki stadionu yaxşı tanıyırmış kimi davranır:
“Leeds-lə oyun klub üçün böyük rəqabətdir, belə matçda oynamaq gözəl olacaq, xüsusilə də belə tarixi və böyük stadionda. Burda böyük azarkeş icmamız var. Çox həyəcanlıyıq.”
Kamerun yığmasının üzvü söhbət zamanı keçmiş klubuna da toxunur, Brentford-un hazırkı baş məşqçisi Keith Andrews-ə xüsusi yer ayırır: “Keçən mövsüm uğurumuzda böyük payı var idi. Standart vəziyyətlərə baxırdı, amma təkcə bu deyildi – danışmağı, motivasiya etməyi, bizdən ən yaxşısını çıxarmağı bacarırdı. Bu mövsüm etdiklərinə təəccüblənmirəm, xüsusilə heyəti güclü saxladıqları üçün. Onun üçün çox sevinirəm.”
United-in öz gələcəyi isə hələ dumanlıdır. Gələn mövsüm komandanı kimin çalışdıracağı sual altında qalır. Mbeumo və Diallo bu mövzuda sərhədi aşmır: “Qərar vermək bizlik deyil,” – deyirlər. Amma Michael Carrick haqqında danışanda sözlərini gizlətmirlər. Yanvardan bəri müvəqqəti baş məşqçi postunu tutan Carrick-in təsiri hiss olunur.
Mbeumo bunu bir cümlə ilə yığcam şəkildə ifadə edir: “Klubun yolunu bilir, bizimlə necə danışacağını da. Bizim üçün iş asanlaşdı, çünki o, artıq bu evin içini tanıyırdı.” Soyunub-geyinmə otağının dinamikasını, təzyiqin haradan gəldiyini, bu klubda qalibiyyətin nə demək olduğunu bilən adamın fərqi meydanda görünür.
Məşq bitir, jurnalistlər qeydlərini tamamlayır, futbolçular binaya tərəf çəkilir. Diallo və Mbeumo nahara yollanır. Balıq furgonunun gətirdiyi yük isə, böyük ehtimalla, menyudan kənarda qalır.
United isə sakit İrlandiya səhərinin fonunda növbəti böyük sualla üz-üzədir: bu sakit hazırlıq dövrü onları yenidən Avropanın səhnəsinə qaytaracaq, yoxsa bu da unudulan mövsümlərdən birinin daha sakit bir səhifəsi kimi qalacaq?
