*Parc des Princes*də işıqlar yenidən *Liverpool* üçün yanır. Keçən mövsümün 1/8 finalındakı ilk oyunun təkrarı, yenə Paris, yenə *Paris Saint-Germain*, yenə də həyatda qalmaq üçün döyüş. O vaxt qırmızılar 1:0 qələbəni əsasən *Alisson Becker*in möhtəşəm gecəsinə borclu idilər. Bu dəfə isə ssenari fərqlidir – xüsusən də *Manchester City*də alınan 0:4-dən sonra.
Arne Slot Fransa paytaxtına enən kimi mətbuat zalına keçdi. Səs tonunda bəhanə yox idi, amma bədbinlik də yox idi. Daha çox xəbərdarlıq vardı.
“35 dəqiqə mənə inam verir, 20 dəqiqə isə qorxudur”
Slot əvvəlcə *Etihad* fiaskosuna qayıtdı. Onun baxışında oyun iki ayrı matç kimi idi.
“Futbolda bəzən istədiyini edirsən, amma bir neçə səbəbdən buna davam gətirə bilmirsən. Xüsusən də yaxşı oynadığını düşündüyün anlarda qol buraxanda,” – o, *Manchester City* ilə oyunu xatırladaraq dedi.
Komanda ilk hissənin böyük bölümündə rəqiblə “ayaq-ayağa” oynadığını hiss edib fasiləyə 0:2 geri getdi. İkinci hissə başlayar-başlamaz üçüncü qol gəldi. Ardınca cəmi beş dəqiqəlik xaos, bu müddətdə isə iki böyük imkan – hər ikisi *Mo Salah*ın ayağından. Sonrası isə dağılma.
Slotun diqqəti isə tam başqa yerdə idi: ilk 35 dəqiqədə. Məhz o hissə ona sabahkı oyun üçün ümid verir:
“Bu bizim ilk geriyə düşməyimiz deyil, bu mövsüm 10, 15, 20 dəqiqəlik pis fazalarımız çox olub və hər dəfə cəzalandırılmışıq. Bəzən bir, bəzən iki, bu dəfə isə dörd qolla. Verdiyimiz yeganə dörd imkan – hamısı qolla nəticələndi. Amma ilk 35 dəqiqə mənə böyük inam verir. Çünki açıq oyunda *City* ilə birlikdə mənim üçün ən çətin iki komandadan biri olan *Paris Saint-Germain*lə ‘ayaq-ayağa’ oynaya bildik.”
Sonra cümləni kəskinləşdirir:
“*City*dəki o 20 dəqiqəni sabah burada yaşasaq, yenə dörd qol buraxarıq. Buradakı futbolçular belə anlarda nə edəcəklərini çox yaxşı bilirlər.”
Onun üçün əsas vəzifə aydındır: Parisdə bir saniyəlik belə boşluq verməmək. Çünki keçən mövsüm eyni stadionda alınan 0:4-lük məğlubiyyət – Slotun sözləri ilə – “tamamilə haqq edilmişdi” və bəlkə də daha ağır olmalı idi. *Liverpool* 85-ci dəqiqədə vurduğu qolla oradan “demək olar ki, oğurluq” kimi bir 1:0-lıq qələbə ilə çıxmışdı.
Van Dijkin sərt reaksiyası və soyunma otağında keçən günlər
*Virgil van Dijk*in *City*dən sonra sərt açıqlamaları diqqətdən qaçmadı. Slot bu sözlərin soyunma otağında necə qarşılandığını gizlətmədi:
“Təbii ki, komanda ilə iclaslarımız oldu, həm kollektiv, həm fərdi. Virgilin oyundan sonra dedikləri tam məntiqli idi. Eyni hissi hər futbolçu, hər məşqçi, hər azarkeş yaşadı. *Liverpool*la bağlı olan hər kəs üçün bu nəticə böyük məyusluq idi.”
Bu məyusluq bir-iki gün davam edib. Sonra baxışlar Parisə çevrilib. Amma ondan əvvəl ağrılı 20 dəqiqənin təhlili aparılıb:
“Yalnız o 20 dəqiqəyə baxsanız, nələri yaxşılaşdırmalı olduğumuz açıq görünür.”
Burada Slot rəqiblərin fərqini də çəkir. *City* topa sahibkən daha mövqe oyununa üstünlük verir, bəzən ön pressdən imtina edir. *Paris Saint-Germain* isə *Luis Enrique* gəldiyindən bəri başqa cür düşünür:
“Onlar sizə bir saniyə də olsun rahat top saxlamağa icazə vermirlər. Bütün oyun boyu press, press, press…”
“Bu mövsüm mənfi emosiyalarla yaşamaqda xeyli təcrübə toplamışıq”
Slotun komandasının mövsümü zədələr, itirilmiş xallar, son dəqiqə qolları ilə doludur. Bu ağrıların hamısını eyni səbətə yığır:
“Bu il mənfi emosiyalar baxımından xeyli təcrübə qazandıq. *City* ilə oyun böyük zərbə idi – çünki 1/4 final idi, çünki böyük hesab idi, çünki rəqibimiz idi. Amma mənim üçün *Leeds*də 3:2 önə keçib əlavə vaxtda buraxdığımız qol, ya da *Fulham*a qarşı 2:1 öndəykən son dəqiqə bərabərlik qolu da eyni dərəcədə ağrılı idi.”
O, bu geriləmələrin hamısını sadalamağa başlasa, mətbuat konfransında heç kimin sual verməyə vaxt tapmayacağını deyir. Amma məğlubiyyətlərlə yaşamağı öyrənən komanda üçün indi əsas məsələ onları çevirməkdir.
Təzyiq, favoritlik və dəyişmiş *Liverpool*
Bu dəfə vəziyyət fərqlidir. Keçən mövsüm bu cütlük 1/8 finalda görüşəndə *Liverpool* hələ də *League Cup*da idi, üç gün sonra finalda uduzsa da, mövsüm strukturu başqa cür görünürdü.
Slot üçün isə indi favoritlik, təzyiq kimi anlayışların böyük çəkisi yoxdur:
“İki oyundan ibarət dueldə favorit olub-olmamağın o qədər də fərqi yoxdur. Hər iki komandanın çox yaxşı futbolçuları var, hər ikisi keçən mövsüm ‘ayaq-ayağa’ oynaya bildi.”
O, bir həqiqəti xatırladır: keçən mövsüm Parisdə *Liverpool* 0:4 uduzmalı idi, *Alisson* sayəsində qurtuldu və 1:0 qazandı. *Anfield*də isə qırmızılar qələbəni “haqq etmişdilər”, amma 4:0-lıq üstünlükdən də danışmır.
Əsas fərq isə kadr siyahısındadır:
“*Paris Saint-Germain* heyətini demək olar tam saxladı. Bizim komandamız isə burada keçən mövsüm oynayan heyətdən xeyli fərqli görünəcək.”
Çempionu devirmək, ya sadəcə sağ qalmaq?
PSG-nin keçən mövsüm *Champions League* tituluna gedən yolda *Liverpool*u penaltilərdə keçməsi Slotun yaddaşında hələ də təzədir. O, indi bu cütün qalibinin yenidən kuboka qədər gedib-getməyəcəyi barədə danışmaqdan imtina edir:
“Mən bu qədər irəli düşünmürəm, xüsusilə də rəqibiniz *Paris Saint-Germain*dirsə. Onlar Avropanın çempionudurlar və bunu tam haqq etdilər. Heyəti birlikdə saxladılar və futbolda adətən komanda nə qədər uzun müddət birlikdə oynayırsa, bir o qədər yaxşı olur.”
Slot rəqibin bu mövsüm daha da təkmilləşdiyini, rotasiyanın artdığını, amma keyfiyyətin azalmadığını vurğulayır. Həll isə yenə detallarda gizlənə bilər:
“Keçən mövsüm bizi penaltilərdə keçmələri fərq yaratdı və sonra finala qədər getdilər. Çox vaxt kubok qazanmaq üçün bir penalti seriyasını keçmək lazımdır – istər *World Cup*, istər *Champions League*.”
O, penaltilərdə tamamilə bəxtə inanmaq istəmir, məşq, hazırlıq, psixologiyanın rolundan danışır, amma bir məqamı da qəbul edir: bəzən qapıçının günü olur. O axşam isə *Gianluigi Donnarumma* belə bir gün yaşayırdı.
İndi isə Slotun baxışı yalnız bir yerə dikilib: sabahkı oyuna. Sonra *Fulham*la daxili çempionat matçı, ardınca cavab görüşü və daha sonra səfərdə *Everton* derbisi. Təqvim nəfəs aldırmır.
Çıxış yolu “tarix”dədir
Mövsüm boyu qeyri-sabit performans və nəticələrə etiraz etmək çətindir. Slot bunu gizlətmir:
“Nəticələrimizin və oyunlarımızın bu mövsüm çox qeyri-sabit olduğu tam həqiqətdir. Cavab isə *Liverpool* tarixindədir. Bu klub hər zaman çətin anlarda yenidən ayağa qalxmağı bacarıb.”
Onun fikrincə, komanda bunu bir neçə dəfə edib, sonra yenə yıxılıb. İndi yenidən qalxmaq vaxtıdır. Çünki bu klub “çətin şəraitdə çox xüsusi işlər görməyi” dəfələrlə sübut edib – xüsusən də oyunu *Anfield*ə daşıya biləndə.
Slot yaxın keçmişdən bir nümunə çəkir: *Galatasaray* seriyası. Səfərdə zəif performans, evdə isə bəlkə də mövsümün ən yaxşı oyunu. Bu, ona görə cavabın artıq klubun genetik yaddaşında olduğunu göstərir. Amma özü də etiraf edir: demək asandır, etmək çətin.
Bu mövsüm çox vaxt 5–10 dəqiqəlik pis fazalar bir və ya maksimum iki qolla cəzalandırılıb. *Etihad*da isə bu, 20 dəqiqəyə uzandı və hesab dörd oldu. Slotun Parisdə döyüş planı məhz bu intervalı sıfıra endirmək üzərində qurulub.
O, komandasının böyük oyunlarda – *Real Madrid*lə ev matçını da misal çəkərək – Avropanın ən güclüləri ilə rəqabət apara bildiyini xatırladır. İstisna isə iki dəfə *Etihad*da baş verənlərdir.
İndi sual sadədir, cavabı isə çətin: *Liverpool* sabah Parc des Princes-də özünü hansı komanda kimi göstərəcək – ilk 35 dəqiqənin cəsarətli, aqressiv, özünə inanan komandası kimi, yoxsa həmin 20 dəqiqənin dağılmış, özünü itirmiş versiyası kimi?
