Socceroos 1/16 finalda: Jordan Bos-un parıltısı və hücum xəttinin problemi
Socceroos 1/16 finaldadır, amma hücum xətti siqnal verir. Qurtarıcı isə… sağ cinah müdafiəçisi.
Paraqvaya qarşı 0:0 hesablı heç-heçə kağız üzərində sadə görünə bilər. Amma bu xal Avstraliyanı FIFA World Cup-da 1/16 finala daşıdı və eyni zamanda bir həqiqəti çılpaq şəkildə üzə çıxardı: bu komandanın ən parlaq fiquru hazırda ön xəttdə deyil, arxadan gəlir. Adı da Jordan Bos-dur.
Bos parlayır, hücum susur
Jacob Italiano-nun zədələnib son anda heyətdən çıxması Tony Popovic-i məcburi qərarla üz-üzə qoydu. Sağ cinahda boşalan yeri doldurmaq üçün o, cəsarətli addım atdı: təbii sol cinah oyunçusu olan Jordan Bos sağa keçdi, Melbourne City-nin sol cinah müdafiəçisi Aziz Behich isə onun tərk etdiyi sol tərəfi bağladı.
Bu kombinasiyanın necə işləyəcəyi barədə suallar çox idi. Cavab meydanda gəldi: Bos sağ cinahda partlayış effekti yaratdı, hərəkəti, cəsarəti, topda özünə inamı ilə Avstraliyanın ən təhlükəli silahına çevrildi.
Məhz bu nöqtədə iki keçmiş Socceroo – Scott McDonald və Robbie Slater – sevinclə yanaşı narahatlıq da hiss etdi. Çünki komandanın əsas təhdidi hücumçulardan yox, 21 yaşlı cinah müdafiəçisindən gəlirdi.
Robbie Slater Stan Sport-un “Added Time” verilişində bunu gizlətmədi: hücum xəttini “narahatlıq doğuran” adlandırdı və qeyd etdi ki, Avstraliya üçün ən qorxulu oyunçulardan birinin Jordy Bos olması özü-özlüyündə xəbərdarlıq siqnalıdır.
No.9 mövqeyi: boşluq və inamsızlıq
Scott McDonald da razılaşdı. Onun üçün normal ssenari başqa idi: diqqət Mo Toure və ya adətən cinahda oynayan, amma bu dəfə Avstraliyanın No.9-u kimi istifadə olunan Nestory Irankunda üzərində cəmlənməli idi.
Bu isə baş vermədi. Toure Paraqvaya qarşı ehtiyatda qaldı, mərkəzdə isə özünü yad mövqedə hiss edən gənc Irankunda ilə Socceroos-in hücumu ilişib qaldı.
McDonald-ın fikrincə, Irankunda-nın No.9 kimi bu turnirdə uzunmüddətli həll olması real görünmür. O, Popovic-in qərarlarını oxumağa çalışarkən bir detalı xüsusi vurğuladı: Tete Yengi-nin Mo Toure-dən üstün tutulması.
Onun sözlərinə görə, bu seçim birbaşa mesajdır: məşqçi heyəti Toure-yə tam etibar etmir. McDonald bunu hücumçu üçün psixoloji zərbə kimi dəyərləndirdi – belə vəziyyətdə növbəti oyunda “birdən-birə” start heyətinə düşmək ideyası belə inandırıcı səslənmir.
Irankunda-nın mübarizəsi: təbii instinktə qarşı rol tələbi
Meydanda tablo da bunu təsdiqlədi. Nestory Irankunda ön xəttdə çox zaman təcrid olunmuş vəziyyətdə qaldı, “xırda qırıntılarla” yaşamağa məcbur olan hücumçu obrazına düşdü. McDonald-ın təsviri ilə, bu, “şükürsüz iş” idi.
O, bir başqa vacib məqamı da qabartdı: Irankunda mərkəzdə oynayanda Avstraliya cərimə meydançasında klassik “hədəf adamı”nı itirir. Bu boşluğu isə Bos doldururdu – sağ cinahda cəsarətlə irəli çıxır, komandasına həm mərkəzə ötürmə imkanı, həm də əlavə hücum çıxışı verirdi.
Lakin Irankunda-nın özü üçün bu rol təbii deyil. O, instinktiv olaraq geniş zonalara açılmaq, cinahlara sürüşmək, topu götürüb rəqibin üzərinə getmək istəyir. Paraqvayın üç mərkəz müdafiəçisi ilə qurduğu müdafiə sistemi isə həmin boşluqları demək olar ki, bağladı. Məkan yox idi, nəfəs almaq çətin idi.
McDonald etiraf etdi: Irankunda bəzi epizodlarda topu daha yaxşı saxlaya bilərdi, amma bu, onun “oyun kimliyi” deyil. Rəqib də gənc ulduzun təhlükəsini yaxşı oxumuşdu – onu üçlük müdafiənin içində sıxışdırıb, hər dəfə arxası qapıya dönük vəziyyətdə qəbul etməyə məcbur edirdi.
Dünyanın ən yaxşıları və itirilən sadəlik
Burada McDonald maraqlı müqayisə çəkdi. O, Erling Haaland kimi elit hücumçuları xatırladaraq vurğuladı ki, bu tip forvardlar artıq meydanın hər yerində top dalınca qaçmır. Onlar sadəcə düzgün zonalara girir, komanda yoldaşlarının “çirkli işini” qəbul edir və epizodun son zərbəsini öz üzərinə götürür.
Irankunda isə hələ də hər şeyi özü etmək istəyən hücumçu düşüncəsi ilə oynayır: epizodu qurmaq, rəqibi keçmək, zərbə vurmaq. No.9 rolunda isə bu, bəzən əksinə işləyir. Orada səbr, mövqe seçimi, bəzən sadəcə gözləməyi bacarmaq lazımdır.
McDonald-ın mesajı açıq idi: əgər Irankunda bu rolda davam edəcəksə, oyunu daha ağıllı oxumalı, daha səbirli olmalıdır.
Havada itən ənənəvi “9-lıq”
McDonald söhbəti öz karyerasına gətirərək bir prinsipə qayıtdı: uzun illər boyu Socceroos üçün No.9 olmaq çox vaxt “böyük adamın” ətrafında oynamaq, hava toplarında güclü olmaq demək idi.
Onun fikrincə, bir həqiqət dəyişməz qalır: başla yaxşı oynaya bilirsənsə, Avstraliya üçün No.9 olmaq şansın kəskin artır. Bu komanda tarixən cərimə meydançasına havadan yükləməyi, fiziki güclə rəqibi sındırmağı sevib.
Hazırkı heyətdə isə bu profil tam oturmur. İstər Toure-yə olan inamsızlıq, istər Irankunda-nın təbii cinah oyunçusu olması, istərsə də Bos-un hücumda ən parlaq simaya çevrilməsi – hamısı eyni sualı doğurur.
Socceroos 1/16 finala yüksəldi. Müdafiə işləyir, gənc Bos sağ cinahı alovlandırır. Amma bu turnirin dərin mərhələlərində bir sual cavabını gözləyir: Avstraliya həqiqi No.9 tapmadan nə qədər irəli gedə bilər?
