İtaliya futbolunda kreslolar silkələnir, amma hələ heç kim əlinə sükanı götürməyə cəsarət etmir. Gennaro Gattuso-nun Bosniya və Herseqovinaya qarşı dünya çempionatının pley-off finalındakı məğlubiyyətdən sonra istefası yalnız idman nəticəsi deyildi – bu, illərlə yığılan xaosun partlayış nöqtəsi oldu.
Bu boşluğun mərkəzində isə bir ad var: Antonio Conte.
Conte üçün yenidən “Azzurri” ssenarisi
Vəzifə rəsmi olaraq boşdur və İtaliya Futbol Federasiyası (FIGC) ciddi təzyiq altındadır. Üç dünya çempionatını ardıcıl buraxan ölkə üçün bu, sadəcə idman fiaskosu deyil, sistemin çöküşünün simvoludur. Belə anda meydanda güclü fiqur axtarışı başlayır. Bu dəfə baxışlar yenidən Conte-yə yönəlib.
Conte artıq bir dəfə bu kürsüdə oturub. O, 2014-cü ildə Juventus-dan ayrıldıqdan sonra yığmanın sükanı arxasına keçmişdi. İki il ərzində “Azzurri” ilə 25 oyuna çıxıb, 14 qələbə qazandı, cəmi beş dəfə uduzdu. Onun dövrü Euro 2016-nın dramatik Almaniya ilə penaltilər seriyasında uduzulmuş 1/4 finalı ilə bitdi.
Sonra Conte klub futboluna qayıtdı və hər yerdə iz qoydu: Chelsea ilə Premier League, Inter ilə Serie A çempionluğu, Tottenham epizodu və nəhayət, ötən mövsüm Napoli-ni Scudetto-ya daşıyan kampaniya. Belə CV ilə milli komandanın boş qalan kreslosu üçün ilk sırada dayanması təəccüblü deyil.
De Laurentiis: “İstəsə, bəli deyərəm – amma bu xaosa yox”
Maraqlı məqam: Conte hazırda müqavilə altında olduğu Napoli-dən ayrılmalıdır. Klub prezidenti Aurelio De Laurentiis isə bu mövzuda gözləniləndən daha açıq danışdı. O, CalcioNapoli24-ə açıqlamasında Conte-nin yığmaya keçidi ehtimalına qapını tam bağlamadı, əksinə, açıq şəkildə aralanmasına razı olduğunu göstərdi.
Onun mesajı sadə, amma sərt idi: Conte istəsə, qarşısını almayacaq.
“Conte milli komandanın yeni baş məşqçisi? Əgər Antonio məndən istəsə, düşünürəm ki, ona ‘bəli’ deyərdim,” – De Laurentiis bildirir. Ardınca isə cümlənin tonunu kəskin şəkildə dəyişir. Onun fikrincə, problem Conte-də deyil, onu çağırmalı olan sistemdədir.
De Laurentiis federasiyanın cəlbediciliyinə açıq şübhə ilə yanaşır. O, Conte-ni “çox ağıllı” adlandırır və məhz bu səbəbdən, ciddi, etibarlı bir qarşı tərəf olmayınca, bu layihəyə girməyəcəyinə inanır. Onun təsvir etdiyi mənzərə kəskindir: “tamamilə təşkilatsız” bir strukturun başında özünü təsəvvür etməyəcək qədər praqmatik Conte.
Yəni Napoli prezidenti hazırdır, amma FIGC hələ yox.
Üç mundialsızlıq və çökmüş sistem
İtaliya yığmasının Bosniya və Herseqovinaya uduzduğu pley-off finalı yalnız bir oyunun faciəsi deyil, illərlə səhv idarə olunan prosesin məntiqi sonu kimi görünür. Seçmə mərhələ fəlakətli keçdi. Kampaniya Luciano Spalletti ilə başladı, amma işlər o qədər pis getdi ki, Gattuso son anda “xilas missiyası” üçün gətirildi.
Gattuso cəmi səkkiz oyuna rəhbərlik etdi, onlardan altısında qalib gəldi. Statistika kağız üzərində pis görünmür, amma iki məğlubiyyət – qrup mərhələsinin son oyununda Norveçə və daha sonra pley-off finalında Bosniya və Herseqovinaya – hər şeyi yandırıb kül etdi. Bu nəticələr onun qısa dövrünü qaranlığa qərq etdi və daha böyük problemi üzə çıxardı.
Nəticə: İtaliya 2018, 2022 və 2026 dünya çempionatlarını buraxır. Futbol ölkəsi üçün tarixi ləkə. Bu ardıcıllıq artıq təsadüf deyil, struktur böhranının rəsmi möhürüdür.
Təzyiq FIGC üzərində partladı. Federasiya prezidenti Gabriele Gravina istefa verdi. Onu nümayəndə heyətinin rəhbəri Gianluigi Buffon-un gedişi izlədi. Yalnız meydanda deyil, idarəetmə qatında da boşluq yarandı.
De Laurentiis-in “inqilab” çağırışı
De Laurentiis uzun illərdir İtaliya futbolundakı güc balansından narazıdır, amma bu dəfə tonu daha sərtləşib. O, təkcə Conte-nin gələcəyindən danışmır, bütöv sistemin yenidən qurulmasını tələb edir.
Onun təklifi konkret ad üzərində qurulub: Giovanni Malagò. Hazırda İtaliya Milli Olimpiya Komitəsinin (CONI) prezidenti olan Malagò-nu federasiyanın başına görmək istədiyini açıq deyir. Əvvəlcə komissar, sonra isə prezident kimi. De Laurentiis üçün o, FIGC-ni batmış gəmidən yenidən yola çıxara biləcək “ideal şəxsdir”.
Klub prezidentinin əsas hədəfi federasiyadakı səs bölgüsü və güc quruluşudur. Onun arqumenti aydındır: maliyyənin yükünü daşıyanlar kənarda qalır, qərarları isə başqaları verir.
De Laurentiis-in sözləri sərt, amma rəqəmlərlə dəstəklənir: “İtaliya futbolu – bu, Serie A-dır, amma federasiyada onu Küləklər Əfəndisi kimi kənara atırlar. Cəmi 18 faiz payı var, halbuki həvəskarlar və futbolçular çoxluğa sahibdir. Bu, absurddur. Serie A olmasa, federasiya mövcud olmazdı və biz onu ildə təxminən 130 milyon avro ilə maliyyələşdiririk.”
Bu, sadəcə narazılıq deyil, açıq üsyan bəyanatıdır.
Conte üçün sual: meydan, yoxsa mina tarlası?
İndi diqqət bir sualda düyünlənir: Conte bu xaosun ortasına atılacaq, ya kənardan baxmağı üstün tutacaq?
Napoli prezidenti qapını açıq saxlayır, amma eyni zamanda xəbərdarlıq edir – bu federasiya ilə bu layihəyə girmək ağıllı addım deyil. Conte kimi titullu, tələbkar və struktur sevən bir məşqçi üçün bu, karyerasının növbəti zirvəsi də ola bilər, riskli mina tarlası da.
İtaliya üçün isə seçim daha kəskindir: yenidən güclü fiqur tapıb sistemi onun ətrafında qurmaq, yoxsa növbəti dünya çempionatını da televizordan izləmək.
